26 mei 2005
“Een moment waarop de ziel raakt aan de realiteit”
Het varen met voorlichtend Friesland gister, was gezellig. Was weer een latertje, dus vandaar dat ik gister niet meer achter de computer ben gekropen. Met 35 voorlichters werden we warm onthaald door de burgemeester van Wûnseradiel. Hij vertelde dat we te gast waren in de mooiste gemeente van Friesland. Echt niet. Daarnaast kregen we een presentatie van de directeur van het ISZF. Deze kan zo enthousiast vertellen over de samenwerking op ICT-gebied. Tenslotte sloot de secretaris van Lemsterland het formele gedeelte af met een presentatie over het 6 gemeenten- gezamenlijke project E-gemeente. Toen gingen we met drie boten (voor de liefhebber: met de enige niet gezonken Staverse vissermanschouw, een botter en een visserboot) het Ijsselmeer op richting het Kazemattenmuseum. In dit museum, gerund door vrijwilligers, wordt getoond hoe de militairen tijdens de mobilisatie en oorlog dagelijks leefden. Maakte best indruk, de verdedigingswerkers die ik al zo vaak heb gezien vanaf de Afsluitdijk, maar die ik nog nooit écht had bekeken.
Hartmans Studiekring
Vandaag ontving ik een uitnodiging van onze Studiekring. De Hartmans Studiekring bestaat uit een groep van twintig jonge, ambitieuze ambtenaren bij provincies, gemeenten en WGR-samenwerkingsverbanden. We investeren drie jaar tijd, energie en creativiteit in het verdiepen van onze kennis en vaardigheden inzake het lokaal/decentraal bestuur. Zo ontmoeten we elkaar enkele keren per jaar. En elk jaar organiseren we in elk geval een tweedaagse voor- en najaarsconferentie. De groep bepaalt zelf het programma, de deelnemers hebben daarin allen een actieve inbreng. Dit laatste is een uitdrukkelijke voorwaarde voor deelname aan onze Studiekring.
Op 2 en 3 juni hebben we het voorjaarscongres. Thema van het congres is dit keer inspiratie. Deze Studiekring, of beter gezegd, de afzonderlijke deelnemers hieraan inspireren mij zeker. Zit altijd boordevol ideeën als ik hier weer vandaan kom.
Elkaar inspireren en geïnspireerd raken
Volgens van Dale betekent inspiratie ‘bezieling’. Plato omschrijft het eigenlijk nog beter: “Een moment waarop de ziel raakt aan de realiteit”. Inspiratie, of juist gebrek daaraan, speelt een belangrijke rol in je leven. Wat het precies is, blijft een beetje ongrijpbaar. Voor de één is inspiratie een roosje dat ontluikt in de berm van de weg, voor de ander een grootse en meeslepende visie van de directeur-secretaris.
Op 2 juni gaan we aan de hand van de Myers Briggs op een zoektocht naar inspiratie. Deze test geeft een indruk van je handelen, zoals je dat door voorkeur, aanleg, oefening en ervaring hebt ontwikkeld. Het vertelt je ook iets over de manier waarop je geïnspireerd wordt en hoe je anderen inspireert. Het zogenaamde voorkeurshandelen heeft grote pluspunten: het heeft je gebracht waar je nu bent. Het heeft echter ook schaduwkanten en kan je belemmeren op wezenlijke punten een stap vooruit te maken. Dag 2 van het voorjaarscongres is gericht op de rol en het belang van inspiratie in de eigen organisatie. Naast een deel theorie dat we gaan krijgen, is het ook de bedoeling dat we echt concrete ideeën bedenken om de eigen organisaties te inspireren. Heb er weer zin in!
Balen
Vanmiddag had ik overleg met onze redactie van het personeelsblad de BeNijefurd. Zo jammer, we zitten met zijn vijven in de redactie, en vandaag lieten maar liefst twee personen weten er mee te willen stoppen. De reden is dat ze beide personele functies (OR en klokkenluiderregeling bewaker) naast het, door mij zo geliefde, personeelsblad doen. Begrijpelijk, maar joh, we hadden net het, in mijn ogen, perfecte team.
De een die de ‘zachte-kant’ behartigde, de ander die de ‘kritische-kant’ deed, weer een ander die zich op de ‘sport-kant’ richt, de ‘buitendienstbewaker’ en eentje die er een vleugje ‘humor’ doorheen gooit… Vind het echt zooo spijtig. Heb nog geprobeerd in ieder geval de criticaster ervan te overtuigen, dat ons blad zijn inbreng absoluut nodig heeft. We vulden elkaar perfect aan. Soms zwakte hij mijn verhaal wat af en soms verscherpte ik zijn verhaal juist; of andersom. Voordat het blad uitkwam, hadden wij er al zoveel voorpret om. Ik heb hem op het hart gedrukt dat hij er in het weekend zeer zeker nog heel goed over nadenken moet.
Nood was aan de man
Verder stond voor vandaag in m’n agenda een bilateraal met mijn leidinggevende. Altijd leuk. Jep, hij is op de hoogte van het bestaan van deze log, dus ben ik min of meer verplicht dit inspirerende gesprek hier te noemen ;-)
Werd nog door de krant gebeld, dat er morgen een document overhandigd wordt aan onze burgemeester, of ik misschien een fotootje kon schieten. Mijn collega gevraagd en deze zorgt hiervoor. Verder belde vanmiddag een collega nog, dat hij per direct dringend en nu meteen een, volgens eigen zeggen, strategisch communicatieadvies nodig had. Dat klinkt toch even eng. Probeerde het eerst nog uit te stellen, echter de nood was aan de man. Ik naar de collega toe en inderdaad was wel een lastige vraagstelling waar hij mee zat. We kwamen er samen wel uit. Maandag maar even informeren hoe het gegaan is. Want morgen….dan ga ik met Wiep zijn collega’s (én mijn oud collega’s) op personeelsreisje. Altijd leuk om weer de ‘vertrouwde gezichten’ te zien. Morgen dus geen bericht van mij.
Gepubliceerd door Esmeralda op 26 mei 2005 | Reacties (0)
24 mei 2005
Over geld én een goed idee!
Betrap mezelf erop naar het beeldscherm te staren: wat heb ik vanochtend ook al weer gedaan??? ……??? Uhm…Peins peins….Tja…
Oh ja, eerst kort een telefoongesprek meegeluisterd met mijn collega van Kabinetzaken. Afgelopen vrijdag kreeg ik telefonisch een klacht binnen, die onder het bureau Kabinet viel. Dat schrijf ik raar, bedoel dat deze klacht thuishoorde bij mijn collega van Kabinetzaken. Snappie. Even meegeluisterd dus, omdat die mevrouw nogal lichtelijk 'pissed-off' was. Twee weten altijd meer dan een, vandaar. Overigens was de mevrouw nu alweer een stuk vriendelijker, die had misschien vrijdag last van een slecht humeur. Daarna alweer een bestemmingsplan op onze site geplaatst. Direct aansluitend een afspraak ingepland met de bestemmingsplanmedewerker, zodat ie in de nabije toekomst zelf de bestemmingsplannen op onze site kan gaan zetten. Wel zo handig. Nog even kort gesproken met onze EZ-medewerkster en toen de collegevergadering in gedoken.
Vandaag stond onder andere de jaarrekening op de collegeagenda. Het financieel management van een gemeente is sterk aan verandering onderhevig: de uitkeringen uit het gemeentefonds gaan bijvoorbeeld omlaag, gemeenten moeten werken met een duale begroting en de politiek verwacht dat het ambtelijk apparaat steeds efficiënter werkt. Daarom is goed financieel management bij een gemeente ontzettend belangrijk. Dat is niet alleen een zaak voor de financieel specialisten, maar juist ook voor al die andere beleidsambtenaren bij gemeenten. Ook ik moet bijhouden hoeveel ik uitgeef en waar ik het aan uit geef. Is overigens absoluut niet mijn meest favoriete werkonderdeel, maar net als thuis, een noodzakelijk kwaad.
Jaarrekening?
Voor de gemeenteraad is de jaarrekening een belangrijk document: hiermee legt het college van burgemeester en wethouders rekening en verantwoording af over het gevoerde (financiële) beheer. Verder is de jaarrekening een belangrijk ijkmiddel voor de betrouwbaarheid van de begroting. Hoeveel zouden we uitgeven en hoeveel hebben we uitgegeven?
Op basis van de begroting beslist de gemeenteraad bijvoorbeeld over de hoogte van de gemeentelijke belastingen en over het wel of niet doorgaan van belangrijke activiteiten. Ook voor de (geïnteresseerde) burger is de jaarrekening een belangrijk document: met de jaarrekening legt het gemeentebestuur aan de burgers rekening en verantwoording af van het gevoerde (financiële) beheer.
Het bespreken van de jaarrekening nam een groot deel van de vergadering vanochtend in beslag. Ben zelfs wat eerder weggegaan, omdat ik om 13.30 uur bij een andere vergadering verwacht werd.
Vanmiddag naar de vergadering van het centrale comité Friesland Vaart. Zij hebben hun kantoor in het Aquaverium te Grou. Toen ik de kamer binnenkwam zaten de twee projectleden van het centrale comité, de wethouder van Wûnseradiel, een Kabinetsmedewerkster van Sneek, een voorlichter en medewerker Recreatie en Toerisme van de gemeente Harlingen (m'n geboorteplaats :-) al op me te wachten. Was overigens nog keurig op tijd hoor.
Gezamenlijk de voorlopige programma’s doorgesproken: Zitten er nog doublures in? Bieden we een gevarieerd programma? Hoe regelen jullie het met de financiën? Is er voldoende afstemming?
Wordt absoluut weer een goed evenement. Morgenochtend gelijk onze burgemeester bijpraten.
Lachertje van de dag
Ons lokale comité Stavoren had een idee, dat maar steeds door mijn hoofd blijft spoken. Hier moeten we eigenlijk als gemeente iets mee doen. Maar kan dit wel? Is er geld voor? Aan het eind van de middag dit ideetje voor de twee keer in de week gelegd bij de complete afdeling Beheer en Ontwikkeling. "Zou het nu niet mooi zijn wanneer…." Ze waren enthousiast. Stuk voor stuk.
En ze lagen in een deuk, omdat ik de stomme vraag stelde of in het IJsselmeer nu echt alleen zoet water zat of dat er ook nog zout in zat. Tja. Eens in de zoveel tijd heb ik werkelijk last van een hoog blondheidgehalte. Maar, even serieus, kan toch dat in het IJsselmeerslib nog zoute ziltresten zitten ofzo. Weet ik veel, ‘k ben toch geen techneut, hallo!
Geloof werkelijk dat ik ’s middags dé lacher van de dag was. De meest grappige (en dus schunnig: afdeling Openbaar Beheer en Ontwikkeling met enkel mannen) opmerkingen vlogen naar aanleiding van het idee heen en weer. We hadden met zijn vijven de tranen over de wangen lopen. Geeft allemaal niets, naast het feit dat we een hoop lol hadden, sloeg ook het idee aan. Yes. Eén afdeling mee, nog een aantal te gaan. Morgen kijken of ik ook onze burgemeester enthousiast kan krijgen. Daarna lijkt het me dan ook wel zinvol mijn leidinggevende hierover nog eventjes te informeren (oeps, had ik dat eigenlijk niet al eerder moeten doen..hum..). Of ik kijk stiekem eerst of er eventueel wellicht überhaupt nog ergens bij Recreatie en Toerisme misschien een kans op financiële ruimte is. Kan moeilijk worden, maar wie niet waagt wie niet wint! Klinkt allemaal veel geheimzinniger dan het uiteindelijk is hoor, maar zodra ik fiat krijg (of niet) om hiermee verder te gaan (of niet), dan licht ik het toe (ook als ik geen fiat krijg, zal ik het toelichten). Zit nu nog in de brainstormfase zeg maar. Nog eventjes geduld. Kan moeilijk het idee hier al publiceren, terwijl het bij ons intern amper bekend is. Heb op school altijd geleerd –lijkt inmiddels al jaren geleden, ik word echt hard oud- , dat je eerst intern en dan pas extern communiceren moet. Ik kom terug op 't idee.
Gepubliceerd door Esmeralda op 24 mei 2005 | Reacties (0)
23 mei 2005
Ik werk absoluut in Recreatieland!
Vanochtend startte met Stafkort; het werkoverleg van de stafleden waarin we onze week kort bespreken en daarnaast de agenda van de collegevergadering globaal doornemen. Was een gezellige maandagochtend waarin we nog even stilstonden bij onze collega die momenteel op vakantie in Turkije is. Hij wel.
Toen ik mijn ‘werk’week noemde, kreeg ik enkele jaloerse blikken. Woensdagmiddag ga ik namelijk het water op! Met voorlichtend Friesland. Hartstikke gezellig, heb er ontzettend veel zin in.
Nadat ik het Nijs út Nijefurd weer verzorgd had, werd ik om 13.00 uur gebeld voor een kort interview met een schrijver van het A+O fonds. Achteraf bedenk je dan vaak; goh, dit had ik ook nog wel kunnen noemen en dat ook nog wel... Volgens mij wordt het een klein artikeltje, want erg veel voer heb ik de beste man vrees ik niet gegeven.
Discussiëren, netwerken maar bovenal funbeleving!
Vanmiddag weer een bestemmingsplan op onze site geplaatst. Een persberichtje van mijn collega uit Wûnseradiel doorgenomen over onze kitesurfzones aan het IJsselmeer.
By the way, even serieus; Zuidwest Friesland is echt hét vakantiegevoel op en top dagelijks mee maken. Ik bedoel maar; komende woensdag lekker varen met mijn collega’s. Voor komende donderdag had ik ook al een fantastische uitnodiging gekregen om op ‘een prachtig schip met gezellige kuip, het ruime sop, in een uniek monument, met vrijheid, en een ruime blik, visie, gezellig te varen, en ietwat te werken, maar vooral te ontspannen in de frisse lucht’. Jahaa. Helaas heb ik voor komende donderdag al wat afspraken staan en moest ik deze uitnodiging afslaan. Twee keer varen tijdens werktijd in één werkweek, daar voel ik me dan ook weer niet echt goed over. Echter aan het eind van de middag kreeg ik de uitnodiging om in juni een keer mee te gaan varen met het monumentale schip. Deze uitnodiging laat ik zeker niet varen. Wat is er nu mooier, dan met een paar vakidioten, te zeilen op de fantastische Friese meren? Nou?
Even kort voorstellen
Zoals gezegd zijn hier dan nog mijn collega’s uit de Zuidwesthoek. Overigens was dit tijdens de opening van ons ISZF, vandaar de alcoholische versnaperingen. Let wel: na werktijd hoor.
Van links naar rechts:
Roos van Lemsterland, Marco uit Littenseradiel, Jan uit Wûnseradiel, ik en Auke uit Gaasterlân-Sleat.
Echt wel een gezellige club.
Cool
Rond 15.00 uur kwam een vertegenwoordiger van een communicatiebureau dat ons nieuwe logo verzorgd. Vandaag kwamen ze ons nieuwe briefpapier presenteren. Ziet er cool uit joh!! Als klankbordgroep waren we het, onvoorstelbaar, maar waar, dit keer helemaal eens met elkaar.
Aan het begin van de presentatie had ik een voorgesprek met het bureau. Ze zei ontzettend veel cultuurverschil te bemerken tussen de gemeenten waarmee ze zaken doen. Zo noemden ze een gemeentelijke klus, die maar liefst twee jaar tijd had gekost. Hun eerste beeld van de overheid was dan ook, dat iedereen overal iets van wou vinden. Lastig werken dan.
Op een gegeven moment waren wij het als klankbordgroep dus volkomen eens met elkaar. Best bijzonder eigenlijk, want niets is zo verschillend als smaak, maar in dit geval waren we het met elkaar eens, ik kan er nog niet bij... Toen zei onze voorzitter; “Hoe gaat het vervolgtraject nu? Je brengt het waarschijnlijk nog in het college?” Ik antwoordde; “Nee hoor. De klankbordgroep geeft de definitieve beslissing. Ik wacht de definitieve correspondentieset nog even af en dan; hup invoeren die hap. Ik wil graag van het oude briefpapier af, dat is zo lelijk.” “Goed plan,” zei de voorzitter. "Eens," zei ook de rest. Na afloop van het gesprek, zei het bureau dat het vond dat ik zo kordaat gereageerd had. Leuk om te horen: "Jij weet er wel vaart in te brengen."
We hebben afgesproken dat ik volgende week de definitieve versie kom ophalen. Kan ik daar ook eens even kijken, leuk toch. Natuurlijk heb ik al een aantal collega’s ons nieuwe briefpapier laten zien. De reacties zijn werkelijk positief: “Ziet er fris uit.” “Ja, lekker modern hoor.” “Eindelijk van de jaren 80-look af.” “Dit hadden ze veel eerder moeten doen.”
Dit soort projecten zijn natuurlijk super, omdat je gelijk zo’n visueel verschil ziet. Ik kan dan ook haast niet wachten totdat iedereen het briefpapier ziet. Vind het stiekem wel stoer, spannend en gaaf hoor...
Gepubliceerd door Esmeralda op 23 mei 2005 | Reacties (2)
22 mei 2005
Vaag en traag
Vrijdag geen tijd meer, (of geen zin?) om mijn weblog nog aan te vullen. Sorry. Daarom vandaag even achter de computer. Ik zou vrijdag rond 13.00 uur thuis zijn, om onze tuin min of meer aan te gaan leggen. Sloot echter pas rond 16.00 uur de deur van het gemeentehuis achter me dicht. Gelukkig snapt mijn man –blijf dit raar en oud vinden klinken- dit wel. Lijkt me vreselijk wanneer je een partner hebt, die er geen begrip voor op kan brengen wanneer je eens wat later van je werk thuiskomt dan afgesproken.
Zoals gezegd, zou ik vrijdagochtend eerst in overleg gaan. Maar, de twee vragen van de krant kostte me toch meer tijd dan ik vooraf had gedacht. Dus, naar een collega toe die ook in de vergadering zou zitten om te melden dat ik verhinderd was. Uiteindelijk bleek, dat maar liefst vier collega’s ook verhinderd waren om bij deze bijeenkomst te zijn. Een ieder stelde prioriteiten –nadeel van een kleine organisatie; we willen veel, maar kunnen niet alles tegelijk-. Kijk, ik had zelf aangegeven bij deze vergadering te willen zijn om wat duidelijkheid te krijgen inzake Friese Meren. Daar had ik drie personen voor nodig; medewerkerster Economische zaken (EZ), medewerker Openbaar Beheer en Ontwikkeling en die laatste vond dat zijn leidinggevende er ook bij moest zijn. De twee eerste personen waren dus verhinderd om bij de afspraak te zijn. Daarom was het voor mij ook minder belangrijk om erbij te zijn –kun je het nog volgen?- In ieder geval, het stomme is dat ik me dan bezwaard voel om de afspraak af te zeggen…terwijl het voor de voortgang van het betreffende project helemaal niet van belang was of ik er nu wel of niet bij was. Ach, what ever.
Waar beginnen?
Ik aan de slag met de krant. Daarna de wethouder het interview laten lezen, hij vond het gelukkig prima. Zoals al eerder gemeld, doe ik mee met een traject binnen Friese meren, omdat de medewerkster EZ momenteel halve dagen werkt. Vind het leerzaam, interessant, maar af en toe ook vrij ingewikkeld. Nou, ingewikkeld is eigenlijk het goede woord niet. Vind het soms vaag en traag. Ik wil wel van alles doen; stukken schrijven, mensen benaderen…..en weet ik veel wat…. Maar, waar te beginnen en hoe krijg ik er wat snelheid en actie in? Ik slaagde er vrijdag uiteindelijk toch nog in om ons vieren een moment om de tafel te krijgen. Uitkomst van het gesprek was helaas toch, dat ook EZ het een en ander moet uitzoeken. Dan denk ik….waarom kan ik dat nu niet? Ik sprak dat ook uit richting haar, dat ik me dan vrij onnozel voel. Tuurlijk, ik kreeg ook wel een ‘opdrachtje’ mee uit het gesprek. Ik noem dat altijd ‘de leuke dingen’ die ik dan mag doen. In dit geval info inwinnen over een boottochtje wat we willen gaan organiseren, om tijdens deze tocht draagvlak te creëren bij een aantal betrokkenen bij het project. De leuke dingen, zijn helaas ook vaak de ‘simpele dingen’ zeg maar. Zucht. Zo’n project is best heel gaaf, maar of het mijn zelfvertrouwen nu ten goede komt….
Ik weet aan de andere kant ook wel, dat je nu eenmaal niet alles ‘zelf’ kunt doen. Bij projecten als deze heb je gewoon de diverse disciplines nodig. Maar, ik zou zo graag weten hoe je dit nu aanpakt. Vraag EZ nog wel even of ze het me wil uitleggen. Of het misschien gezamenlijk wil doen. Ik kijk behoorlijk tegen haar op; vind haar erg intelligent en ben me ervan bewust dat ik nog veel van haar kan leren. Als ze bepaalde opmerkingen maakt, denk ik negen van de tien keer; jahaa, daar zit wat in. Overigens; nee, ze leest dit niet en het is dus ook zeker niet als slijmen bedoelt; is absoluut waarheid :-)
Op schema..of toch niet?
Half 12, was ik aardig op schema. Het Friesland Vaart-verslag doorgeschoven naar maandag en zou net een kopje koffie gaan halen, toen de wethouder mijn kamer binnenliep. Hij melde mij dat er persaandacht nodig was voor een aanbesteding van het havenplan in Hindeloopen.
Adhoc
Ik moest met de projectleider zo snel mogelijk de puntjes op de i zetten. Alleen daarna zei hij iets, dat ik niet zo leuk vond, namelijk; “De projectleider zei, dat jij nooit tijd voor hem had. Hij vroeg mij daarom bij jou te benadrukken dat het echt belangrijk was.” Nou ja zeg. Hoezo, nooit tijd voor hem? Hup, per direct er naar toe. Met een big smile; “Ha, collega, zit je de wethouder een beetje op mijn dak te sturen..toe nou maar weer even!”
Nu moet ik er wel bij zeggen, dat deze projectleider een collega is, die ontzettend hard werkt. Eigenlijk wist ik ook wel dat hij degene is die eigenlijk nooit tijd heeft, omdat hij zoveel werk doet, snappie. Hij legde ook uit, dat hij het zo niet bedoelt had. Toch ben ik niet blij met dit soort interne beeldvormingen, maar ja. Ik moest dus ’s middags voor hem een persberichtje maken.
Jammer van dit soort adhoc-opdrachten is dat lang van te voren bekend is, dat er die dag iets spannends gebeurt: in dit geval de aanbesteding van een groot project. Waarom krijg ik dan van tevoren niet even een signaaltje? Ik lijk wel een soort van ‘gekke Gerrit’ dan, beetje het idee van; u roept maar, Esmeralda draait wel. Uiteindelijk rond 14.00 uur overleg met de projectleider – soms schijnt men dan ook nog eens te denken dat ik zo’n berichtje op basis van twee zinnen wel schrijven kan. Kan ik dus niet, ik heb echt meer info nodig dan enkel wie de opdracht gegund is-.
Was wel een leuk overleg hoor. Nuttig ook. Al pratende kwamen we op een andere communicatieve uiting waar ik ook zeker iets 'over wil zeggen' en van 'wil vinden’. Hij zou hier om denken. Mooi zo.
Het persbericht stond hierna zo op papier. Nog even laten checken, kleine aanpassing aanbrengen en hup verzenden maar.
Het is altijd de vraag hóe en óf het bericht in de regionale krant komt. Zaterdagochtend gelijk bladeren...Ja hoor; het artikeltje stond er iets aangepast, maar voor de rest keurig in. Dat geeft voldoening. Onder het ontbijt natuurlijk voorlezen; “Kijk, daarom was ik vrijdag later thuis.”
Gepubliceerd door Esmeralda op 22 mei 2005 | Reacties (0)
19 mei 2005
Gemeente kijkt over gemeentegrenzen heen in jacht naar kwaliteit
Dynamisch. Dat is een woord dat de gemiddelde ondernemer wellicht niet met een gemeentelijke organisatie in verband zou brengen, maar wel een term die wethouder Sybren Ype Jansen (CDA) van de gemeente Nijefurd met regelmaat bezigt. Of het nu gaat om de woningbouw, de ontwikkelingen in het bedrijfsleven, de ambtelijke organisatie, het personeelsbeleid, de gemeentelijke visie tot 2015 of zijn vak; hij signaleert in het gemeentehuis in Workum een sfeer van aanpakken. "We verkeren in de gelukkige omstandigheid dat we hier veel nieuwe ambtenaren hebben. Allemaal jonge mensen met een goede opleiding, die energiek zijn en wat kunnen. Daar zijn wij erg wijs mee," zegt hij in het bijzijn van Esmeralda Popkema van de afdeling communicatie.
Jaja, da's toch even mooi gezegd!
Vanochtend bij het interview met Ondernemend Friesland en de wethouder gezeten. De tekst heb ik net toegestuurd gekregen. Best een aardige tekst, in ieder geval; het begin vind ik wel sterk. Ga er toch hier en daar wel wat kleine aanpassingen of nuanceringen in aanbrengen. Geen probleem, vond de schrijfster van het stuk.
Alleen lastig dat ik morgenochtend om 09.00 uur al een overleg heb staan voor het Friese Meren project..er nog twee regionale persvraagjes op me liggen te wachten..ik onze lokale bladen nog moet bellen dat er morgen voor het eerst een huwelijk wordt voltrokken in het Hidde Nijland Museum in Hindeloopen.. eigenlijk morgen toch ook het Friesland Vaart verslag afgerond moet zijn… pfff …
Echt, af en toe heb ik te weinig uren in een dag zitten hoor. Toen ik dit vanavond tijdens een vette hap thuis zei, kreeg ik de opmerking dat ik misschien toch eens beter moest leren plannen. Puhhh.
Zoveel verschillende functieonderdelen
Vanmiddag een artikel geschreven voor een andere wethouder over sport (voor het Breedtesportproject). Een presentatie over baggeren van een andere wethouder aangevuld. Ja, Nijefurd is gezegend met maar liefst drie wethouders met een ieder zijn eigen charme. Kwam vandaag alweer tot de conclusie dat ik het zo naar mijn zin heb hier in de kleine, maar oh zo fijne, gemeente Nijefurd.
Natuurlijk is een kleine organisatie niet altijd even handig, maar ik vind het heerlijk om allerlei verschillende dingen te doen. Bij grotere gemeenten hoor je vaak dat één persoon belast is met perscontacten en dan weer een ander met bijvoorbeeld afdelingsgerichte communicatie (zoals milieucommunicatie of raadscommunicatie) of de website. Uiteraard heeft dit als voordeel dat je veel gerichter en misschien beter/professioneler met een onderdeel van communicatie om gaat.
Wat je als eenmanspost af en toe mist is een klankbord op communicatiegebied. Of een back-up. Als eenmanspost ben je best kwetsbaar. Als ik op vakantie ben, behandelt mijn leidinggevende de persvragen, het secretariaat houdt dan de website bij en doet de publicaties, maar andere voorlichtingstaken blijven dan logischerwijs liggen. Ik weet eigenlijk niet, of dit bij grotere gemeenten ook het geval is...
Een klankbord vind ik wel deels bij mijn collega’s in de Zuidwesthoek (ik zal binnenkort even een fotootje plaatsen –heb ik op het werk nog wel ergens in een mapje staan-. Kun je onze Zuidwesthoekclub even bekijken, is misschien leuk). Komende woensdagmiddag hebben wij een bijeenkomst met alle voorlichters van Friesland, is altijd beregezellig. En nog nuttig ook. Mijn vorige leidinggevende, uit Lemsterland, verzorgd dan een presentatie over E-gemeente.
Bedenk net, dat aan het eind van de middag een whizzkid (van ons ISZF, maar ingehuurd bij Centric en jawel, ik weet zijn hele levensverhaal en loopbaan...), tegen me zei dat ik flink oh-en (oftewel kletsen) kon. Vrees dat ik ook op papier, uh, beeldscherm een slapouweh*er ben. Wat een zelfkennis zo bijna aan het einde van de dag.
Nou, ik ga het interview nog even corrigeren, dat scheelt me morgen weer wat tijd.
Gepubliceerd door Esmeralda op 19 mei 2005 | Reacties (0)
18 mei 2005
Nieuws ligt op straat -zoniet, sturen we het wel toe-
Just a nother day...
Eerste telefoontje dat ik kreeg was van Omrop Fryslân. Onze regionale televisiezender. Wanneer deze belt, dan ben je ervan verzekerd, dat ook de rest van de Friese pers zich meldt. En ja hoor, ik had amper neergelegd of ik had ook het Friesch Dagblad en de Leeuwarder Courant aan de lijn. Morgen volgen waarschijnlijk onze lokale bladen.
Ik heb eens gelezen; “Beschouw de pers als een prinses. Je moet altijd voor haar klaar staan en doen wat ze wil én snel, anders wordt ze boos. En als ze boos wordt, blijft ze een hele tijd boos en moet je vreselijk je best doen om het weer goed te maken. Je moet ook niet de fout maken om haar teveel aandacht te geven, want daar kan ze ook niet tegen. En je moet haar altijd voor 100% serieus nemen.”
Het liefst zou ik zien, dat wij als gemeentelijke organisatie binnen een uur een antwoord gaven. Maar soms is dat best moeilijk.
Afwegen
Als gemeente heb je te maken met zoveel verschillende producten en diensten, dat ook ik als voorlichter toch wel even moet nadenken van waar een bepaalde vraag precies thuishoort. De wethouder vragen? De beleidsmedewerker? Of toch maar het afdelingshoofd? Ik maak zelf die afweging. Op sommige vragen heb ik zelf direct een antwoord, doordat wij als organisatie elkaar goed informeren –ja echt, ik heb als communicatieadviseur niet te klagen over de Nijefurdse communicatie-.
Als het een minder spannend onderwerp betreft en het niet erg gevoelig ligt, handel ik het meestal af met de betreffende beleidsmedewerker. Ik stel hem/haar dan de vragen en speel een soort ‘advocaat van de duivel’ door juist die dingen te vragen, waarvan ik denk dat de journalist ze gaat vragen en waarvan wij hopen dat ze niet gevraagd zullen worden. Kun je me nog volgen? Als ik voldoende informatie verzameld heb, bel ik vervolgens direct de pers terug. Als het een technisch verhaal is, dan geef ik graag het woord aan een collega waarvan ik weet dat hij/zij wel uit de voeten kan met de pers. Als het politiekgevoelig ligt, dan wordt de betreffende portefeuillehouder benadert het woord te voeren. Maar, negen van de tien keer, handel ik de perscontacten af. Mooi werk joh. Ik vind dat zo’n geweldig onderdeel van mijn werk.
Niet naar de pers!
Vanochtend liep ik dus ook naar een afdeling toe. Op de trap kwam ik de verantwoordelijk wethouder tegen voor het onderwerp waar ik de vraag over kreeg. Vroeg hem even mee te lopen. Eerst de wethouder de vraagstelling voorgelegd. Er werd even gevloekt; “Hoe komt dat nu weer bij de media?” Tja. Zijn standpunt was helder. Hierna nog afgestemd met de betreffende beleidsmedewerker. Zijn eerste reactie was ook; “Dit moet niet naar de pers toe.” Duh. Het ligt al bij de pers, anders vraag ik er niet naar. Ik laat iemand dan altijd even uitrazen en luister vooral. Voor ieder probleem is een oplossing. Voor iedere vraagstelling de juiste formulering van beantwoording.
Vervelende in deze vraagstelling was wel dat een van onze raadsleden de pers had benaderd. Jammer. We werken toch voor dezelfde zaak? Zowel de politiek als de ambtenaren werken toch hard om de beste resultaten voor onze inwoners én dus onze gemeente te behalen? Waarom belt dit raadslid niet eerst even met het gemeentekantoor in plaats van gesignaleerde ‘fouten’ direct door te spelen richting de pers. Zonde. Als ambtenaren komen we dan weer eens slecht in de krant, terwijl de schuldvraag van deze ‘fout’ niet eens bij het ambtenarenapparaat lag. “Die ambtenaren die doen maar wat,” denkt de inwoner. Nou ja. It’s all in the game. Ik mopper daar dan wel over. Zit ik allemaal dingen te bedenken, als hoe we dit nu anders organiseren kunnen. De raad informeren over hoe wij als ambtenaren met de pers willen omgaan? Natuurlijk niet. Juist de raad vragen, hoe zíj met de pers willen omgaan? Nee; een gezamenlijk standpunt ‘omgaan met de pers’ maken? Wie weet. Heb mijn vraagstelling neergelegd bij mijn leidinggevende en deze bespreekt het in het Presidium. Ben benieuwd. Ohja, wat is Presidium? Het presidium bespreekt, voorafgaand aan de raadsvergadering, de onderwerpen van de raadsvergadering. Dit noemen ze ook wel ‘de raadsagenda vaststellen’. Het presidium bestaat uit alle fractievoorzitters en de burgemeester. Ook stuurt het presidium de raadsgriffier aan.
Wie o wie?
Aan het eind van de middag had ik tenslotte Hart van Nederland aan de lijn. Er waren calamiteiten waarbij onze brandweer betrokken was (gaslek in Bolsward en drenkeling in Gaasterlân-Sleat). In dergelijke gevallen moet de media, volgens de draaiboeken, terecht bij de commandant van de brandweer –die was natuurlijk ter plaatse van de calamiteit-. Of bij het hoofd van de brandweer –twee burgemeesters-. Eerst gebeld met onze brandweer. Heeft de calamiteit betrekking op onze gemeente? Wat is er precies aan de hand, kan ik pers doorverwijzen richting brandweer? Vervolgens mijn leidinggevende ook gevraagd, bij wie deze vraag terecht moest. Bij de brandweer? Bij de verantwoordelijk burgemeester? Vervolgens de media doorverwezen naar mijn buurcollega voorlichters van Bolsward en Gaasterlân-Sleat (spreek uit als Gaasterland-Slit niet als Sléat of Slet, zoals ik sommige mensen vaak hoor zeggen ;-) Nijefurd spreek je overigens uit als furt, Nije-furt. Niet als Nije-foerd.
Al met al, was het weer een leuke dag vandaag!
Gepubliceerd door Esmeralda op 18 mei 2005 | Reacties (0)
17 mei 2005
Over ‘met' en 'over' elkaar praten
Vanochtend om 08.00 uur samen met een collega in de weer om een Abraham te maken. Onze juridische handhaver is afgelopen zaterdag 50 geworden. Dat moest natuurlijk gevierd worden!
Hierna een melding over verkeershinder doorgegeven richting de politie, brandweer en ambulancedienst van Friesland. Daarna nog een advertentie verzonden die morgen gepubliceerd wordt in de Staatscourant. Vervolgens de collegevergadering ingedoken.
Interviews
’s Middags belde een verslaggever van radio Enkhuizen. Die wou graag donderdag een interview met onze burgemeester over de veerboot die vaart tussen Stavoren en Enkhuizen. Alleen had ik voor komende donderdag al een interview voor onze burgemeester gepland staan met Ondernemend Friesland. Hiervoor de wethouder Economische Zaken benaderd en die was bereid dit laatste interview af te geven. Weer mooi geregeld.
Maandcafé
We sloten de middag af met een borrel ter gelegenheid van de Abraham in combi met een andere jarige collega. We kwamen met elkaar tot de conclusie, dat we als collega’s van verschillende afdelingen vaker een borrel moeten drinken. We hebben dan ook afgesproken om een maandcafé in te gaan stellen.
Tijdens de borrel kwam natuurlijk ook de organisatiebrede presentatie van het management ter sprake. Deze presenteerden vandaag hun visie, missie en doelen. Sommige van mijn collega’s vonden de presentatie wat te zweverig of een hoop ‘blabla’ -zoals een van mijn collega’s het verwoorde-.
Ik was en ben het daar niet mee eens. Vind het juist heel goed dat er op deze manier helderheid verschaft wordt over de richting waar ons management heen wil. Mooi proces hoor, om te zien hoe collega’s elkaar dan opzoeken; ‘Wat vond jij ervan?’ Het was toch wel weer hét gespreksonderwerp van de dag. Zo werd er bijvoorbeeld gezegd dat we als collega’s onderling niet ‘over’, maar juist ‘met’ elkaar moeten praten. Mooi streven toch? Aan het eind van de dag hebben de ‘collega’s onderling’ overigens wel besloten dat ‘over anderen’ praten mag, zolang er naast iets negatiefs direct iets positiefs benoemd wordt. Dan klinkt ‘over iemand praten’ ineens veel minder erg...
‘Doch dyn plicht, en lit de lju rabje’
Laat ik mezelf nu niet heilig verklaren, maar ik streef er wel echt naar om zo min mogelijk over anderen te roddelen. Toch blijft dat lastig en ook heus een valkuil. Het is nu eenmaal verleidelijk om de woorden uit te spreken en daarmee gelijk 'belangstelling' te krijgen; “heb je het al gehoord” of “weet je het al van die en die”. Vooral als je het wat fluisterend brengt, spitst iedereen zijn oren om 'het geheimpje' te horen.
Afgelopen vrijdag de stoute schoenen aangetrokken en een sluimerende irritatie besproken met een collega. Moest vanmiddag via een andere collega horen dat ze mij nu een ‘zelfverzekerde trut’ noemt. Tja. Die woorden hoor je misschien toch net ietsjes liever van een ander, dan dat diegene het recht in je gezicht zegt. Hoewel…Het liefst hoor je deze woorden natuurlijk helemaal niet.
Een wijs man, jahaa Rob D te L, weet niet of je dit leest, maar zo beschouw ik je :-) zei mij eens; “Ik hoef niet meer zo nodig door iedereen aardig gevonden te worden.” En gelijk heeft ie. Ik doe m’n werk en doe mijn best en ach.. ik probeer de mensen wel te laten kletsen.
Gepubliceerd door Esmeralda op 17 mei 2005 | Reacties (0)
13 mei 2005
Snel..snel...snel...
Vanochtend was het wel even racen tegen de klok. Om 12.00 uur gingen onze computers uit de lucht, vanwege een migratie naar het ISZF. De nieuwsbrief vanuit het ISZF had ik wel doorgenomen, maar blijkbaar dus niet gelezen dat we de hele dag niet konden emaillen. Kan aan mijn leesvermogen liggen of aan de wijze van communiceren van ons ISZF.
In ieder geval, belde ik naar de helpdesk en deze zei mij dat het in de nieuwsbrief had gestaan en dat hij opdracht van zijn chef had om met dergelijke meldingen niets te doen. En gelijk heeft ie. Had ik ook maar zorgvuldiger moeten lezen.
Onze drukkerij moest toch vandaag onze wettelijke publicaties ontvangen, omdat we maandag gesloten zijn vanwege Tweede Pinksterdag. Naar de drukker gebeld, die zo aardig was om even langs te komen met een memoriestick. Ik gebruik er twee vanuit de gemeente, maar beide lagen ze thuis voor een enkele keer thuiswerk of dat ik bezig ben met ons personeelsblad. Redactiewerk voor ons personeelsblad De BeNijefurd, vul ik thuis nu eenmaal plezieriger.
Open communicatie
Het buurtgesprek van gisteravond hield me toch wel enkele uurtjes uit mijn slaap. Enerzijds het gevoel van verbinding met mijn buurtgenoten en anderzijds met mijn collega’s. Dus, richting twee collega’s van verschillende betrokken afdelingen mijn gevoelens uitgesproken. Heb ook de brief laten lezen die wij als buurt willen verzenden. Ik twijfelde of ik dit, hoewel ik het er volkomen mee eens ben, ook ondertekenen moest. Of dat ik mij als voorlichter van de gemeente hiervan afzijdig moest houden.
In goed overleg
De gemeente staat, volgens mijn collega, in ieder geval open voor overleg met onze buurt en een adviescommissie. Ze erkennen een aantal niet goedlopende zaken ook. Blij dat ik het uitgesproken heb in de richting van deze twee personen. Het is logisch dat je probeert om je werk en privé gescheiden te houden, maar ik voelde me niet plezierig over het feit dat ik betrokken ben bij iets dat speelt binnen onze gemeente, terwijl ik dit voor me houd...Open communicatie is iets dat ik belangrijk vind.
Maandag een vrije dag en dinsdag weer aan de slag!
Gepubliceerd door Esmeralda op 13 mei 2005 | Reacties (1)
12 mei 2005
Is er nog hoop voor het imago van 'de gemeente'?
Vanochtend in de auto richting Bolsward. Daar zit ons ISZF . Het ICT Samenwerkingsverband Zuidwest Fryslân, kortweg ISZF is een gemeenschappelijke regeling van de gemeenten Bolsward, Gaasterlân-Sleat, Lemsterland, Littenseradiel, Wûnseradiel en Nijefurd dus. De gemeenten hebben hun ICT-activiteiten per 1 januari 2004 ondergebracht bij dit samenwerkingsverband. Daarnaast zit hier ook het ISD (intergemeentelijke sociale dienst). Alweer een samenwerking met de bovengenoemde gemeenten.
Als voorlichters van Zuidwest Friesland komen we ook eens in de maand bij elkaar. We houden elkaar op de hoogte van diverse werkzaamheden en communicatieactiviteiten. Of we klankborden met elkaar over hoe om te gaan met die ene lastige journalist of die moeilijk communicerende afdeling.
Gemopper op gemeente
Vanavond een bijeenkomst met onze buren gehad. We wonen sinds kort in een nieuw plan. Er zijn een aantal zaken waar wij het als buurtbewoners niet mee eens zijn. Maar, pfff, wat is het verschrikkelijk vervelend als je dan in de gemeente woont waar je ook voor werkt. Voel me als ambassadeur van onze gemeente toch verantwoordelijk om ‘mijn gemeente’ te verdedigen. Veel zaken die genoemd werden zijn ook niet terecht in de richting van onze gemeente. Ik voel me dan verplicht om dit te weerleggen –uiteraard met informatie die ik communiceren kan, sommige zaken kan en wil ik ook niet melden. Erg dubbel hoor-. Er bestaan zoveel vooroordelen. Stemt me wel somber.
Maar, in een aantal zaken moest ik mijn buren toch ook gelijk geven. Een aantal punten die genoemd werden, daar hebben ze gewoon gelijk in. Als gemeente laten we dan toch steken vallen. Aan de andere kant, kun je het als gemeente, die met zoveel verschillende belangen te maken heeft, ooit goed doen?
Het heeft me mijn energie voor vanavond wel gekost in ieder geval. Vandaar vanavond enkel een opsomming uit mijn dag:
· Een collega van Beheer en Ontwikkeling die melde dat een vooraf beloofde informatieavond niet door ging en of hij dit op de juiste wijze gecommuniceerd had;
· Collega die mij iets kwam meedelen en mij vervolgens uitvoerig bedankte voor de informatie –terwijl ik enkel geluisterd had, huh?-;
· Stukken doorgelezen over een communicatieplan vanuit het Ministerie van Justitie;
· Stagiair Welzijn geadviseerd die bezig was een bijeenkomst met 30 externen te organiseren.
Zo. Nu eerst een stevige borrel!
Gepubliceerd door Esmeralda op 12 mei 2005 | Reacties (0)
11 mei 2005
Over smaak valt niet te twisten
Ken je van die collega’s, die echt met een humeur van heb ik jou daar ’s ochtends op kantoor komen?
Zo’n humeur dat je denkt; ‘Goh, was jij toch ff lekker in je nest blijven liggen?’
Wel. Zo iemand ben ik waarschijnlijk. Ik kom echt zo moeizaam op gang in de vroege uurtjes.
Het plezierige van alleen op een kamer zitten, is dan ook dat je niet eerst een gezellig ‘goedemorgen-hoe-was-je-avond’-gesprek met je collega(‘s) hoeft te voeren.
Bij mijn vorige werkgever, gemeente Lemsterland…..
(Toelichting: Weblog van Wiepke Popkema gelezen? Kuchekuche, jawel, ik ben zo iemand die rotzooide met een mannelijke collega op het werk. Net als 1 op de 8 werknemers volgens onderzoek, dacht ik tenminste; uhm Dilan Yesilgoz weet jij dit toevallig??? Lees met plezier de door jou beschreven onderzoeksresultaten.
Nog even ter aanvulling, ben ondertussen keurig met hem getrouwd hoor, zie achternaam.
Echter, een tip, zoek je een leuke vent? Neem dan gerust een baan in gemeenteland. Lopen werkelijk genoeg smakelijke exemplaren rond ;-)
Zou bijna typen; solliciteer in Nijefurd, maar dan krijg ik Lemsterland op mijn dak vrees ik :-))
Goed, terug naar mijn verhaaltje, we zaten in Lemmer met zijn vieren op een kamer. Een van mijn juridische collega’s heeft toen eens een ingezonden stuk richting krant gestuurd. Zijn stuk ging erover dat werkgevers veel flexibeler moesten zijn in de werktijden voor medewerkers. Bijvoorbeeld dat mensen -met een ochtendhumeur?- pas rond 13.00 uur ’s middags mochten werken en dan gewoon tot 22.00 uur ’s avonds desgewenst door konden gaan. Achteraf denk ik dat hij dit artikel geschreven heeft naar aanleiding van mijn ongekende vervelende aanwezigheid in de vroege uurtjes (onder vroeg versta ik voor tienen). Heb minimaal één kop koffie nodig alvorens ik aanspreekbaar ben voor collega's. Bij externen kan ik nog net het fatsoen op brengen om vriendelijk en uitgeslapen te klinken.
Papieren tijgers?
Rond half 11 liep ik met de juridisch controller annex ambtenaar openbare orde en veiligheid -kleine gemeente: ong.11.000 inwoners en 85 collega's- naar het MT overleg. Hij ging daar een presentatie over GRIP verzorgen. GRIP? Tsja. In de rampenbestrijding hebben ze blijkbaar een afkortingsafwijking. Zo hebben we naast het GRIP het CRIB en het GHOR en het COPI en ROT en GBT en…ga zo nog maar even door.
Binnen een half uur stond ik weer buiten. Vraag me niet wat ik er nu precies van opgestoken heb..’T ging me het ene oor in en het andere weer uit. Ik snap best dat we als gemeente goed, nee eigenlijk perfect, voorbereid moeten zijn op een ramp. Maar, kun je er ooit goed op voorbereid zijn? Voor diensten als brandweer, politie en ambulancediensten is het hun dagelijkse werk. De iedere dag terugkerende praktijk met vele oefeningen. Wij ambtenaren oefenen ons rampenplan eens in het jaar. Of eens in de twee jaar.
Ben blij dat ik niet de verantwoordelijk persoon ben voor dergelijke draaiboeken. Ik zou het maar frustrerend vinden wanneer de boel niet goed of slechts deels geregeld is. Tuurlijk, op het moment dat onze draaiboeken weer up-to-date moeten zijn, of we oefenen moeten, pakken we de stukken er bij. Middel erger dan de kwaal? Vanaf pagina 65. Volgens mij blijft het een deel van het werk wat er bij hangt…
Ohh…dat is van de gemeente!
Om 12.00 uur de lunch-presentatie van het nieuwe logo. In april 2004 heeft mijn stagiaire een huisstijlonderzoek gehouden. Hieruit is gebleken dat binnen Nijefurd geen duidelijke regels zijn voor een huisstijl. Een huisstijl is een programma van afspraken over de wijze waarop de organisatie zich presenteert aan de eigen medewerkers en aan de buitenwereld. Correcte toepassing van deze afspraken is van cruciaal belang voor een eenduidige en professionele presentatie.
Bij het maken van een nieuwe huisstijl hebben we -klankbordgroep bestaande uit de burgemeester, adjunct-directeur, hoofd externe dienstverlening en medewerker Repro- gekeken naar de identiteit en de visie van Nijefurd. Wij willen dat een nieuwe huisstijl de herkenbaarheid van Nijefurd, de betrokkenheid van medewerkers en de efficiency van de informatiestroom bevordert. Het moet een combinatie worden van transparantie, doelgerichtheid, vertrouwdheid en professionaliteit.
In onze huidige huisstijl gebruiken we het gemeentewapen, zie rechts:
Hoe lullig ook, maar mensen oordelen over mensen, voorwerpen en organisaties door middel van visuele waarneming. Boeken met een goede typografie, gedrukt op mooi papier en voorzien van een fraaie omslag worden nu eenmaal hoger gewaardeerd dan onverzorgde publicaties. Ook een gemeente die een positief beeld weet op te roepen bij haar inwoners, ontvangt meer sympathie dan een gemeente waarvan haar inwoners een slecht beeld hebben. Hoe goed mensen ook weten dat ze niet op het uiterlijk af moeten gaan, ze doen het toch.
Brrr…gemeentewapen…
Nijefurd heeft dus op basis van het onderzoek gekozen voor een 'ietsjes' modernere huisstijl. Ik gebruik het woord ietsjes omdat we natuurlijk niet onszelf kunnen gaan presenteren met een flitsende kleur oranje en fel roze strepen met paarse stipjes. Toch? Hum. Nouja, in ieder geval heeft Nijefurd daar nog niet voor gekozen.
Helaas voor mij, en natuurlijk ook voor hem, kon onze burgemeester er wegens een oogoperatie niet bij zijn en werd hij vervangen door twee wethouders. Zucht. Ja, ik denk het, dus ik typ het ook maar neer. Wel grappig, na die tijd vroegen collega’s hoe het ging, ik hoorde me dan antwoorden; ‘Ja, ging wel, máár íedereen was in afwachting van wat die éne wethouder er wel niet van zou vinden.’ Achteraf bedacht ik, dat ik waarschijnlijk de enige was die zoveel waarde hecht aan de uitspraak van juist die ene kritische al wat oudere, soms starre maar veelwetende, wethouder.
De bijeenkomst was goed. Als klankbordgroep waren we het wel aardig eens met elkaar. Op 23 mei wordt de nieuwe correspondentieset gepresenteerd en dan gaan we het vervolgtraject in.
Vind het overigens prachtig dat we dit als gemeente doen. In het bedrijfsleven kies je veel eenvoudiger voor een ‘andere uitstraling’. Bij gemeenten ligt dit gevoeliger onder andere omdat je met een stuk historie te maken hebt; het gemeentewapen. Brrrr…
De meeste gemeenten in Friesland hebben gekozen in hun uitingen voor de kleuren blauw en groen. Lekker voor de hand liggend en dus niet onderscheidend. Water en weidelandschappen, dat hebben we in Friesland nu eenmaal.
Nijefurd kiest in ieder geval niet voor groen….(water hebben we wel veel en daarmee willen we ons ook onderscheiden..dus….)
Net als leren fietsen
Heb het geluk dat ik in Nijefurd de vrijheid krijg om dergelijke zaken op te pakken. Het is best lastig om de meerwaarde van een goede huisstijl goed toe te lichten. Besef dat ik dit grotendeels te danken heb aan mijn leidinggevende. Hij heeft ook gezegd zich soms lichtelijk beschaamd te voelen wanneer hij een externe een visitekaartje overhandigd met ons vrolijk gekleurde wapen met daarnaast de gifgroene balk erop. Onze directeur-secretaris is afkomstig uit het bedrijfsleven en vrij fris in gemeenteland. Hoewel, zelfs ik als jonge –nouja, ben ook al bijna 30- ambtenaar, ook nog wel eens wat weifelend ben over enkele van zijn plannen en gedachten als ‘we moeten bedrijfsmatiger werken’. Hij heeft in ieder geval flink de wind in zeilen. Volgens mij hoe harder het waait, hoe mooier hij het vindt.
Het is belangrijk dat je als ‘jonge ambtenaar’ een stukje vrijheid krijgt, maar absoluut ook de rugdekking of juist begeleiding op momenten dat je het nodig hebt of denkt te hebben. Een leidinggevende die je niet afremt, maar je juist af en toe een klein duwtje geeft én er is als je dreigt om te vallen.
Gepubliceerd door Esmeralda op 11 mei 2005 | Reacties (0)
10 mei 2005
Over plannen (én uiteindelijk toch iets anders doen)
Gister kwam ik rond 23.00 uur weer thuis. Het was een goede en gezellige vergadering met het lokale comité Stavoren. Er kwamen weer een hoop leuke ideeën naar voren. De bedragen voor de geplande activiteiten zijn bijna compleet, dus binnenkort het raadsvoorstel maken. Vanavond werd hier tijdens de raadsvergadering door een raadslid al naar gevraagd. Wordt aan gewerkt!
Actief versus passief
Vanochtend moest ik een persbericht over een pilotproject maken. Om verschillende redenen kwam ik daar steeds maar niet aan toe. Gelukkig maar, want bij kritisch lezen van het betreffende stuk, las ik dat de provincie dit voor haar rekening zou nemen. Morgen maar even afstemmen.
Om 10.30 uur richting de collegevergadering gegaan. Ook voor deze week rolt daar weer een persbericht uit. Goede zaak om onze pers, en dus onze inwoners, actief te informeren. Met actief informeren bedoel ik, dat de gemeente het initiatief neemt om een bericht te versturen richting de pers. Wanneer je als gemeente zijnde de vragen afwacht en op je af laat komen, ben je meer bezig met een soort van ‘crisiscommunicatie’ –problemen proberen op te lossen: kost meer tijd én energie-, dan wanneer je als gemeente zelf initiatieven onderneemt.
Lichaamstaal dé informatiebron
Terug naar de collegevergadering. Sommige van mijn collega’s vragen me wel eens, of ik me nooit verveel tijdens deze B en W vergaderingen. Antwoord is nee. Kijk, ik probeer tijdens de vergadering vaak te voorspellen wie van onze collegeleden, welk standpunt inneemt. Vooral lichaamstaal is hierbij een handige informatiebron. Ongeveer vijfennegentig procent van onze communicatie is non-verbaal, niet gesproken dus. Best een belangrijk deel en het loont ook de moeite om deze non-verbale taal te proberen te verstaan. Naast het non-verbale vind ik het verbale ook nog erg leerzaam. De argumenten waarmee de collegeleden de verschillende (politieke of persoonlijke) opvattingen laten horen zijn interessant. Dus, eerlijk gezegd, heb ik me tijdens zo’n vergadering nog niet verveeld.
Over 'to do' of gewoon doen?
Na afloop van de B en W vergadering eerst gepauzeerd en vervolgens met een collega van Burgerzaken gesproken over een folder voor huwelijksparen. Hierin kunnen dan onze trouwlocaties, tarieven en babsen –buitengewoon ambtenaren burgerlijke stand- staan.
Verder het communicatieplan over de Visiethema's zo goed als afgemaakt. Ik wacht nog op twee offertes. Dinsdag komt het stuk dan in het college. Ben altijd benieuwd, welke keuze ze uiteindelijk maken.
Ik had een collega van Ruimtelijke Ordening nog toegezegd een aantal bestemmingsplannen op onze internetsite te plaatsen, maar ben hier vandaag helaas niet meer aan toegekomen. Dat staat morgen op nummer 1 van mijn 'to-do-lijstje'. Let wel, ‘n lijstje dat zich enkel in mijn hoofd bevindt. Zolang mijn geheugen nog functioneert zoals het nu doet, ben ik ook niet van plan om hier een papierenlijstje van te maken.
Hoe minder tot meer kan leiden
Twee weken geleden kregen we een organisatiebrede training waarin geadviseerd werd om voor jezelf meer te plannen. Maak een jaarplan, maandplan, weekplan en een dagplan. Het dagplan maak je gespecificeerd met hoeveel uren je aan een onderwerp denkt te besteden, wie je erbij nodig bent én hoeveel uren het uiteindelijk kostte. Voor mij een beetje teveel van het goede hoor. Heb een communicatiebeleid met prioriteiten erin. Daarnaast een afdelingsplan en mijn outlookagenda. Dat vind ik voorlopig wel voldoende. Hoewel de training op zich, me wel tot nadenken heeft gezet.
De trainer vertelde namelijk over het 80-20 principe. Dit Pareto Principe geeft aan dat een gering aantal oorzaken (beperkte input of moeite), verantwoordelijk is voor het merendeel van de resultaten (output of beloning). Letterlijk betekent dit bijvoorbeeld dat 80% van de resultaten die je met je organisatie realiseert, afkomstig is van slechts 20% van alle inspanningen. Iedereen kan zich ook, uitgaande van deze regel, bezinnen over zijn eigen werk. Zegt men niet dat 20% van je activiteit instaat voor 80% van je resultaten... en dat de resterende 20% van de resultaten 80% van je inspanningen kost! Of anders dat je 80% van je tijd nodig hebt om slechts 20% van het resultaat te boeken. Het observeren van het eigen werk en de eigen organisatie kan je in staat stellen om de eigen resultaten te verbeteren. Tja. Ik weet niet hoor. Had er nog een discussie over met de trainer. Stel dat maar 20% van mijn collega’s voor 80% het gemeentelijk werk verzetten! Kunnen we die overige 80% wel ontslaan. Op deze discussie wou hij helaas niet ingaan. Leek mij wel interessant. Moet toch dat boek maar ‘ns lezen:
Om 19.30 uur begon vanavond de raadsvergadering en deze duurde tot 22.30 uur. Vrij vlot nog dit keer. Soms zijn er zoveel punten –of hebben de partijen onderling zoveel te melden-, dat we dan vrolijk de woensdagavond door gaan. Morgenavond gelukkig een vrije avond!
Gepubliceerd door Esmeralda op 10 mei 2005 | Reacties (0)
09 mei 2005
Time flies, when you're having fun!
In mijn elektronische agenda staan enkele afspraken die steeds terugkomen. Zo start iedere maandagochtend met ‘Stafkort’ waarin we onze werkweek en de agenda voor de collegevergadering voorbespreken, dan is er op dinsdagochtend de collegevergadering, om de maand op dinsdagavond de raadsvergadering, om de twee weken een ‘bilateraaltje’ met mijn leidinggevende en om de twee maanden een themabijeenkomst met de Staf. De Staf bestaat bij ons uit de juridisch controller, financieel controller, personeelsfunctionaris en we staan onder leiding van de directeur-secretaris. Vandaag vloog weer om en is nog niet voorbij…
Nijs út Nijefurd
Na Stafkort kom ik altijd rustig op gang met onze publicaties genaamd ‘Nijs út Nijefurd’: nieuws uit Nijefurd :-)
Hierin zet de gemeente wettelijk verplichte bekendmakingen (zoals bouwvergunningen of ter inzage liggende stukken) en achtergrondinformatie. Alle collega’s van de verschillende afdelingen leveren hier materiaal voor aan. Doordat ik alle teksten doorneem ontstaat er een geheel. Onze inwoners moeten ons zien als één gemeentelijke organisatie en niet als verschillende afdelingen. Verder haal ik dan de ambtelijke woorden eruit en probeer wettelijke teksten soms ietsjes om te buigen, zodat ook onze inwoners begrijpen wat er van ze wordt verwacht. Het kan lastig zijn om zo’n wettelijke tekst goed leesbaar én juridisch correct te houden. Maar vaak helpt al een simpele opsplitsing van een ellenlange zin.
Verloop van de ochtend bestond verder uit het redigeren van een artikel voor het zoeken van een vereniging voor het Anjerfonds vanuit de afdeling Welzijn/Cultuur. Een reactie geven op een verzoek met betrekking tot publiciteit voor een Stimuleringsregeling vanuit de afdeling Milieu. Overleg met collega Sport voor budget voor het plaatsen van een advertentie voor een breedtesportproject. En heb ik nog een toelichting gegeven richting een bureau op een aantal projecten die binnen Friese Meren spelen.
Friesland Vaart!
Vanavond om 20.00 uur heb ik een vergadering met het lokale comité Friesland Vaart. Na een zeer geslaagde tocht door Friesland in 2002 wordt nu een nieuw waterevenement voorbereid. Gedurende tien dagen trekt een vloot in een w-vorm door Friesland waarbij cultuur de rode draad vormt. In Harlingen start een zeilvloot met 300 boten en zij varen via het Snekermeer richting Leeuwarden. Ook de gemeente Nijefurd, watergemeente bij uitstek, is benaderd om te participeren in dit evenement. Stavoren is verzocht op te treden als gastheer voor de vloot op dinsdag 27 juni 2006.
Vanmiddag eerst een promotekst geschreven die in een zogenaamd schippershandboek komt te staan, hieronder een stukje:
Stavoren: Oudste stad van Friesland met de bekendste Friese sage
De bekendste Friese sage, die ook buiten Friesland bekend is, is het Vrouwtje van Stavoren. Stavoren, in de volkmond ook wel Staveren of Starum, beleefde in de 14e eeuw als zeehaven een grote bloei toen het handel dreef met Frankrijk, Engeland en de Oostzeelanden. De "Frouwe fan Starum" was een steenrijke vrouw. Op een dag gaf zij de opdracht de lading van haar schip overboord te gooien, omdat die met graan geladen was. Zij wou enkel kostbaarheden! Een stem vanuit het water sprak haar vermanend toe, het zou snel gedaan zijn met haar rijkdommen. Daarop gooide de Frouwe haar kostbare ring in zee met de woorden; "Evenmin als de zee mij ooit deze ring zal teruggeven, zal ik ooit arm worden." In de maag van een haar opgediende vis, vindt zij later haar ring terug. Spoedig daarna verzandt de haven, ze wordt straatarm en sterft als een bedelares. Bij de oude sluis staat de Frouwe fan Starum turend te wachten op de grote handelschepen.
Waarom doet de gemeente mee bij een evenement?
Vanmiddag de vergadering voor vanavond voorbereid, want Nijefurd wil door te participeren in Friesland Vaart positieve beeldvorming bevorderen. Het gaat hier om het naar buiten uitdragen van Nijefurd als geheel, van de sterke en aantrekkelijke kanten van onze gemeente. Niet alleen om aandacht te trekken, maar ook onze ambtelijke organisatie etaleren. Bij onze actieve deelname in dit evenement draait het om contacten. Als gemeenten onderhouden we immers diverse contacten met bedrijfsleven, sociaal maatschappelijke organisaties, kerkelijke instellingen, sportverenigingen, belangenorganisaties, inwoners en andere overheden. Meedoen in dit evenement heeft naast de promotie ook als doel om deze relaties te versterken of bevestigen. In het lokale comité zitten dan ook naast de gemeente, Stavers Belang, Stavoren Promotie, VVV regio Friese Kust, Businessclub Nijefurd en het Recreatieplatform.
Wat vooraf ging
Tot nog toe zijn er twee vergaderingen met het lokale comité geweest (overigens ook twee met het centrale comité bestaande uit de Stichting Friesland Vaart, provincie en andere aan de route liggende gemeenten). Vanavond probeert ons comité een begroting voor het evenement op papier te krijgen. Al in november is er een advies van mij in het college geweest om een bijdrage te reserveren voor het programma Stavoren binnen Friesland Vaart. Op 11 januari is er een voorstel in de raadscommissie geweest. Vervolgstap is nu om een aangevuld voorstel met programma en begroting op 14 juni in de raad te brengen. De raad stelt dan (hopelijk) op basis van mijn (ons) advies een bedrag beschikbaar voor de financiering van de activiteiten voor het evenement.
Gepubliceerd door Esmeralda op 09 mei 2005 | Reacties (0)
04 mei 2005
Lokaal vielen er enkele complimentjes
Gister schreef ik dat ik nog iemand moest bellen, die ik 's middags niet kon bereiken. Pas rond 22.00 uur kreeg ik de meneer eindelijk te pakken. Mooie reactie kreeg ik van hem: “Mevrouw Popkema,” -prachtig als een heer van rond de 80 je mevrouw noemt- “Mevrouw Popkema, ik ben zo content dat u de moeite neemt om mij vanavond nog even terug te bellen.” Uit zijn zin kon ik opmaken, dat hij het terugbellen door mij als ambtenaar absoluut niet meer had verwacht. Dergelijke reacties koester ik.
ps. strjitte is Fries voor straat!
Verkeerd tijdstip in de uitnodiging?
Vandaag was de onthulling van de straatnamen. Deze zijn vernoemd naar overleden Workumer verzetsmensen. Het gemeentebestuur blikte samen met familieleden met hun kinderen en kleinkinderen van de overleden verzetshelden, terug op de verschrikkingen die in de oorlog hebben plaatsgevonden. Mopperde ik gister een beetje over de vele telefoontjes die ik kreeg. Vanochtend vroeg stonden de eerste Canadese genodigden al in het gemeentekantoor. Ik twijfelde per direct aan de door mij verzonden uitnodiging. Dat ik verzuimd had een plattegrond toe te voegen vooruit, máár had ik nu ook nog een verkeerd tijdstip er ingezet? Gelukkig niet. Er stond keurig in de brief waar en wanneer de 35 genodigden verwacht werden. Met een plattegrondje en een informatieboekje heb ik ze op een stadswandeling gestuurd. Daarnaast kwam vandaag de 11-stedenwandelaarstocht langs. Het draaiorgel stond buiten. Vertier genoeg voor het te vroege groepje ouderen leek mij. Later sprak één van de dames me nog aan. Ze hadden genoten van Workum.
Verspreiding visie
Mijn taken deze ochtend bestonden uit het regelen van een foto via voorlichting van de provincie Fryslân. Volgende week overhandigt onze burgemeester en de directeur-secretaris de Visie 2015 aan de commissaris van de Koningin de heer Nijpels. Het fotootje wil ik dan met een persbericht versturen naar onze lokale kranten. Mijn provinciale collega’s hielpen mij graag. Ze hadden al gelezen op onze internetsite dat de gemeente trots is op deze visie. En zo is het maar net! Onze visie wordt komende maandag verspreid onder alle Friese gemeenten, gedeputeerden en perscontacten. Ons secretariaat verzorgd dit voor me.
Vervolgens een telefoontje gedaan naar een lokale krant, die had onze advertentie twee keer geplaatst, mijn opdracht was maar één keer plaatsen. Ze vonden de advertentie zo mooi (we bedankten hierin onze inwoners) dat ze hem nog maar een keer gratis geplaatst hebben. Zo mag ik het horen.
Afstemmen
Nadat ik een aantal e-mails had afgehandeld en eindelijk mijn stapel post –veelal bestaande uit niet interessant dynamisch-archief, lees prullenbak, foldermateriaal- doorgenomen had, liep mijn collega van Beheer en Ontwikkeling binnen. Vanaf maandag probeerden we steeds even in overleg met elkaar te gaan, maar dan was hij weer in gesprek en dan was ik weer in gesprek.
Ons gesprek ging over het Friese Merenproject. Ook ik doe in dit project mee, omdat mijn collega van Economische zaken, wegens ziekte halve dagen werkt. Ik vind dat natuurlijk wel een uitdaging om eens mee te draaien in zo’n project. Hoewel ik niet bijster enthousiast was over de eerste vergadering. Werkelijk waar, drie uren vergaderen in een middag…pfffff. En omdat het voor mij nieuw is, was ik natuurlijk super geconcentreerd om alles te volgen.
Een aantal zaken afgestemd. Hij sprak uit dit plezierig te vinden, want hij is bezig met een ander deel van het Friese Merenproject. De afstemming onderling is dan ook belangrijk. Waarin gaan we investeren, wat is noodzakelijk en wat kunnen we op de lange termijn gaan realiseren. Natuurlijk vind ik het belangrijk om van hem te horen dat ik op de juiste manier er tegen aan kijk. Heb ik het wel goed begrepen? Gelukkig ben ik er nu vrij zeker van dat het project wel loopt. Zelfs al de wethouder bijgesproken voor de volgende stuurgroepvergadering. Ook hij was tevreden en noemde me zelfs een reus, huh ik?, omdat ik een artikeltje voor hem gemaakt had. Ja ja, wat wil je nog meer.
Geklaard!
Om 14.00 uur dus de onthulling. We hadden 35 personen uitgenodigd en maar liefst 73 personen toonden interesse. Gewapend met fototoestel heb ik de nodige plaatjes geschoten. Die stuur ik naar onze lokale pers. Er was wel een journalist van één van onze lokale bladen, maar die was zijn fototoestel vergeten. Of ik misschien… tuurlijk. Ik had achteraf wel de 5 nieuwe bewoners van de wijk ook even op de hoogte moeten stellen. Ben naar het groepje buren toegelopen en heb ze ter plaatse uitgelegd wat er bij de vlaggenmasten ging gebeuren.
Op het gemeentekantoor konden de 35 genodigden nog een kopje koffie met cake krijgen. Maar ja, maar liefst 73 personen zaten uiteindelijk in onze raadszaal. Even creatief oplossen. Met de bode aan het koffieschenken. Stoelen bijzetten. Cake uitdelen. Foto’s maken van de burgemeester. Wijzen waar het toilet is. Tegen een collega zeggen dat ik straks nog wel even binnenloop. Koekjes pakken, omdat er te weinig cake was. Een foto aannemen die onze bibliotheek moet hebben.
Met inzet van onze bode en de buitendienst, die geholpen heeft bij het opzetten van het te onthullen bord, hebben we het maar weer geklaard! Zelfs de harde werkers van het bouwterrein hebben niet gezorgd voor enig overlast. Super. Ik sprak nog even na met onze financieel controller, ze zei; “ Goed gedaan, mag je trots op zijn.” Was ik eigenlijk niet, maar het is leuk als iemand dat zegt. Ik ga dan ook met een goed gevoel het lange weekend in.
Gepubliceerd door Esmeralda op 04 mei 2005 | Reacties (0)
03 mei 2005
Wisselende contacten
De titel is in ieder geval prikkelend. Het was ook weer een gevarieerde dag met veel verschillende contacten. Vanochtend was er direct werk aan de winkel. Had amper mijn computer opgestart toen een van onze regionale bladen belde. Toen de journalist zijn naam zei, wist ik gelijk dat ik vergeten was om iets in mijn agenda te noteren. Vorige maand had dezelfde journalist al gebeld, over hetzelfde onderwerp. Ik wist dus dat hij vandaag weer zou bellen. Goede voorbereiding is altijd het halve werk, maar ja.
In strijd met…
De vraag van vorige maand had betrekking op de bouw van een tijdelijke woning in een van onze woonplaatsen. Zonder je te vermoeien met de details gaat het in het kort om belangen die gediend worden door de Wet op de Ruimtelijke Ordening, de Woningwet én ons bestemmingsplan. Deze leggen de eis, dat de gemeente hierop moet handhaven. Met andere woorden; de woning moet men verwijderen.
Echter is een bezwaarschrift ingediend. Dat wil zeggen, er is een brief richting ons college gestuurd waarin staat dat men niet akkoord gaat met het afbreken van de woning. Deze wordt nu door de juridische handhaver getoetst op het al dan niet-ontvankelijk zijn. Bijvoorbeeld omdat de zaak te lang heeft gelegen. Of omdat de termijn waarbinnen het bezwaarschrift binnen had moeten zijn, is overschreden. Daarnaast is waarschijnlijk een voorlopige voorziening aangevraagd bij de Rechtbank. Een voorlopige voorziening is een soort van voorschot op de eindbeslissing/ tijdelijke regeling tot de eindbeslissing er is. De rechter gaat bepalen of de gemeente de juiste beslissing heeft genomen.
Samenspel
De journalist was best scherp. Een aantal van zijn uitspraken heb ik intern wel even gechecked. Voor mij persoonlijk zijn journalisten echt dé kritische volgers van onze democratie. Natuurlijk, ze zijn soms behoorlijk lastig, drammerig of veeleisend, máár ze zijn wel de gemeentelijke spreekbuis. Contacten met de pers, staan voor mij op nummer 1. Hier probeer ik met de uiterste zorgvuldigheid mee om te gaan. Om mijn geloofwaardigheid richting onze perscontacten niet te beschadigen, lieg ik niet tegen ze. Let wel, dit kan iets anders zijn dan dat ik ze alles vertel wat ik weet, zonder dat ze er naar vragen. Het algemeen belang en het publiek vertrouwen is zowel voor de gemeente als voor de pers het uitgangspunt.
Tussendoortjes
Ondertussen liep er nog een afdelingshoofd bij me binnen met een vraag over een bonnenboekje. Hij wil hier graag een gemeentelijke uitstraling aan geven, dus zijn idee was om ons logo/gemeentewapen erop te plaatsen. Verder vroeg mijn collega waarom ik de Koninklijk gedecoreerden nog niet op onze site had geplaatst. Had ik eigenlijk gister al moeten doen, dus vandaag gedaan. Op dit soort momenten moet ik eerlijk gezegd mezelf af en toe streng toe spreken om geduldig te zijn. Mijn collega’s zijn mijn interne opdrachtgevers en brengen veelal interessante zaken (oké oké, soms echt kleinigheden of oerstomme klusjes, hoort erbij). Ik ben als communicatieadviseur ondersteunend aan de organisatie en vind dat zij, wanneer ze aan communicatie denken, ook gehoord of geholpen moeten worden. Maar als je dan net met een pittig persvraagstuk bezig bent... Er belde nog een vormgever om het logo van de gemeente. Deze wil hij plaatsen in een blaadje van een evenement dat wij sponsoren. We spraken over het formaat van het bestandje. Hij verbaasde zich enorm over het feit dat wij als gemeente geen Mac computer hebben. Grappig. Natuurlijk heb ik hem wel een EPS-logo toegezonden, maar deze kan ik zelf dus niet bekijken. Hoeft ook niet hoor. Ieder zijn vak, een vormgever ben ik niet. Om 10.00 uur startte vervolgens de collegevergadering in de zaal hieronder:
Een klein stukje uitleg
Als voorlichter kan ik het natuurlijk niet laten om een korte uitleg te geven. Voor ambtenaren zijn benamingen als ‘het college’ gewoon, maar ik kan me voorstellen dat sommige niet-gemeentelijke-lezers misschien niet weten wat ‘het college’ is. Het college van burgemeester en wethouders (B en W) is het dagelijks bestuur van de gemeente. Ook zorgt het college voor het uitvoeren van landelijke regelingen, het zogenaamde medebewind. Als dagelijks bestuur is het college van B en W de eerst verantwoordelijke instantie voor de financiën van de gemeente. In het college heeft iedere wethouder zijn eigen taakgebied of portefeuille, maar over het gebruiken van bepaalde bevoegdheden moet door het college als geheel besloten worden. B en W beslissen bij meerderheid van stemmen, waarbij de stem van de burgemeester dubbel telt als de stemmen staken.
Ik ben wekelijks aanwezig bij deze vergadering. In eerste instantie doe ik hier veel informatie op over de besluiten en de argumenten die daarbij horen. En da’s handig wanneer de pers om uitleg belt. Daarnaast wordt met mijn aanwezigheid aandacht gevraagd voor het communicatieve aspect van te nemen besluiten. Zo hebben we sinds kort afgesproken, dat na afloop van iedere B en W vergadering een (aantal) persbericht(en) de deur uit gaat/gaan over besluiten van het college.
Glossy folders en flitsende brochures
Tijdens de rondvraag werd dit keer gesproken over publiciteit naar aanleiding van onze Visie 2015. Inwendig heb ik dan altijd wel wat lol; de collegeleden dragen van allerlei zaken aan; van glossy fullcolour brochures, tot krantenpagina’s, of inlegvellen, met daarbij kabelkrant of misschien toch een advertentie? Ze kijken mij dan vervolgens aan, welke van deze middelen we kiezen en wat dit allemaal kost. Ik weet dat natuurlijk niet allemaal uit mijn hoofd en moet hiervoor toch echt een aantal telefoontjes doen naar diverse drukkers. Wie kan ons het beste resultaat geven voor een zo’n laag mogelijk bedrag? Hoe zit het met bezorging? Wie regelt de opmaak? Hoe plan ik dit het beste in de tijd? Ik heb afgesproken dat ik zo snel mogelijk een voorstelletje hierover in het college breng.
Als dat maar goed gaat
Vanmiddag nog met onze burgemeester gekeken naar de locatie waar een aantal straatnamen worden onthuld. Dit staat voor morgen op de agenda. Hierover een fiks aantal telefoontjes gehad (voortaan stuur ik een plattegrond mee bij dit soort uitnodigingen!). Straks moet ik nog iemand nabellen, deze kreeg ik aan het eind van de middag niet meer te pakken, helaas. Deze onthulling vindt plaats op een bouwplaats. Een grote kraan is met heipalen aan de gang en vrachtwagens rijden af en aan. Dat kan morgen natuurlijk niet tijdens de onthulling. Dit is een soort van herdenkingsplechtigheid. Ik sprak met twee van de bouwvakkers. “Kunnen jullie misschien morgen om 14.00 uur ook heel eventjes stoppen met het werk?” De ene snibde terug; “Nee, we moeten werken en we stoppen voor niemand!” Grmbl. Wie zegt dat ambtenaren star zijn moest eens met deze bouwvakker praten. Ik keek de ander aan, die er iets beter gehumeurd uitzag. “Ach joh, even een half uurtje pauzeren is toch geen ramp. Of jullie komen even luisteren bij de toespraak van de burgemeester.” Gelukkig, de ander vond het geen probleem en zou er voor zorgen dat ze morgen even het werk gingen neerleggen. Als dat maar goed gaat..
Aan het eind van de werkdag nog snel een aanvulling gegeven op een intern artikeltje over werkbeleving. En ooh ja, hoe kan ik dit nu bijna vergeten! Een presentatie van twee concepten voor een nieuw gemeentelijk logo gehad. Maar, voor vandaag toch echt genoeg getypt. Hierover later meer.
Gepubliceerd door Esmeralda op 03 mei 2005 | Reacties (0)
02 mei 2005
Nog een 'ambtenaar' die de ijzeren luiken omhoog duwt
Ik blijf 'ambtenaar' een akelig woord vinden, jij niet? Alle flauwe grapjes hierover hoef ik niet eens op te lepelen, die kennen we allemaal wel. Dat één of andere 'dure reclameboy' nog nooit de opdracht heeft gekregen om hier een andere benaming voor te verzinnen, is mij een raadsel. Want 't is nu eenmaal een feit. Aan het woord ambtenaar kleeft een slecht imago.
Ambte‘naar’
De negatieve klank zit hem zelfs al in het woord zelf. What's in a name. Daarnaast helpt 'de overheid' nu ook niet echt mee om het ambtenaren-imago te verbeteren. Brengen een Grondwetkrant uit, die je na het lezen van het eerste artikeltje per direct aan de kant legt. Dat is dan een Grondwetkrant voor ‘de burger’ en deze gaat over het ‘Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa’. Een onderwerp waarbij de Nederlandse stem van belang is. Jouw stem en mijn stem. Met verbazing heb ik geprobeerd om de eerste pagina van deze krant door te worstelen. Saai. Oersaai en gortdroog. Ik snap dat niet. Maar dat heb ik wel vaker. Dan denk ik, waarom moet het zo verpakt, moeilijk en geheimzinnig zijn allemaal.
Onbekend maakt onbemind
Ambtenaren vertellen weinig over hun werk. Dat is waar. Wel eens op een verjaardagfeestje gezeten waarbij je buurvrouw vol enthousiasme begon te vertellen; “Hoi, ik ben Esmeralda. Ambtenaar bij de mooiste gemeente in het Zuidwesten van Friesland”. Negen van de tien keer is de reactie; “Goh, ambtenaar. In Friesland!?!” Zelden ga ik als voorlichter/beleidsmedewerker communicatie hier dan vervolgens echt op in. Natuurlijk maak ik mezelf hiermee ook wel een beetje verdacht. Men denkt vast dat ik om 16.00 uur ’s middags thuis al de aardappels sta te schillen. Of dat ik wel heel gemakkelijk mijn centjes verdien. Of erger nog,…dat ik vast hun zuur betaalde belastinggeld onbezonnen uitgeef!
Etaleren
En toch werk ik voor deze zelfde wollige overheid. Bij de kleine gemeente Nijefurd, die ik soms groot vind in de dingen die we met elkaar doen. Waarom ik hier werk? Mede vanwege een groot betrokkenheidsgevoel bij de dagelijkse wereld om me heen. Vanuit diezelfde betrokkenheid zijn sommige van mijn Nijefurdse collega’s zelfs politiek actief. Dat is toch lang een taboe geweest. Inmiddels is het gelukkig toegestaan. Ambtenaren mogen zich op politieke basis verenigen en uitspraken doen over de overheid. Zolang dat hun eigen functioneren, of het goed functioneren van de openbare dienst, niet schaadt. Een goede zaak. Een aantal van m'n collega’s zijn in mijn ogen dé deskundigen op onderdelen van deze publieke zaak. Klinkt dit eigenwijs? Misschien wel. Maar jij en ik weten beide heus wel dat politiek Nederland een steuntje in de rug gebruiken kan.
Op mijn beurt moet ik, als politiek ongekleurde ambtenaar, ook veel vaker laten zien wat voor machtig interessant beroep ik heb. Be good and tell it. Als mensen weten wat wij ambtenaren doen, dan klagen ze vast ook minder over ons. Zien ze misschien zelf dat we leuk werk doen, misschien aardig of enthousiast zijn, in ieder geval hoe goedwillend wij wel niet zijn! Dan stel ik me in de toekomst voor op een feestje met; “Hoi, ambtenaar, Esmeralda.” En krijg ik als reactie; “Goh, da’s interessant…vertel eens meer…”.
Gepubliceerd door Esmeralda op 02 mei 2005 | Reacties (1)