Blog Esmeralda Popkema

Ik heb eens gelezen; “Beschouw de pers als een prinses. Je moet altijd voor haar klaar staan en doen wat ze wil én snel, anders wordt ze boos. En als ze boos wordt, blijft ze een hele tijd boos en moet je vreselijk je best doen om het weer goed te maken. Je moet ook niet de fout maken om haar teveel aandacht te geven, want daar kan ze ook niet tegen. En je moet haar altijd voor 100% serieus nemen.”
Het liefst zou ik zien, dat wij als gemeentelijke organisatie binnen een uur een antwoord gaven. Maar soms is dat best moeilijk.

Afwegen
Als gemeente heb je te maken met zoveel verschillende producten en diensten, dat ook ik als voorlichter toch wel even moet nadenken van waar een bepaalde vraag precies thuishoort. De wethouder vragen? De beleidsmedewerker? Of toch maar het afdelingshoofd? Ik maak zelf die afweging. Op sommige vragen heb ik zelf direct een antwoord, doordat wij als organisatie elkaar goed informeren –ja echt, ik heb als communicatieadviseur niet te klagen over de Nijefurdse communicatie-.
Als het een minder spannend onderwerp betreft en het niet erg gevoelig ligt, handel ik het meestal af met de betreffende beleidsmedewerker. Ik stel hem/haar dan de vragen en speel een soort ‘advocaat van de duivel’ door juist die dingen te vragen, waarvan ik denk dat de journalist ze gaat vragen en waarvan wij hopen dat ze niet gevraagd zullen worden. Kun je me nog volgen? Als ik voldoende informatie verzameld heb, bel ik vervolgens direct de pers terug. Als het een technisch verhaal is, dan geef ik graag het woord aan een collega waarvan ik weet dat hij/zij wel uit de voeten kan met de pers. Als het politiekgevoelig ligt, dan wordt de betreffende portefeuillehouder benadert het woord te voeren. Maar, negen van de tien keer, handel ik de perscontacten af. Mooi werk joh. Ik vind dat zo’n geweldig onderdeel van mijn werk.

Niet naar de pers!
Vanochtend liep ik dus ook naar een afdeling toe. Op de trap kwam ik de verantwoordelijk wethouder tegen voor het onderwerp waar ik de vraag over kreeg. Vroeg hem even mee te lopen. Eerst de wethouder de vraagstelling voorgelegd. Er werd even gevloekt; “Hoe komt dat nu weer bij de media?” Tja. Zijn standpunt was helder. Hierna nog afgestemd met de betreffende beleidsmedewerker. Zijn eerste reactie was ook; “Dit moet niet naar de pers toe.” Duh. Het ligt al bij de pers, anders vraag ik er niet naar. Ik laat iemand dan altijd even uitrazen en luister vooral. Voor ieder probleem is een oplossing. Voor iedere vraagstelling de juiste formulering van beantwoording.
Vervelende in deze vraagstelling was wel dat een van onze raadsleden de pers had benaderd. Jammer. We werken toch voor dezelfde zaak? Zowel de politiek als de ambtenaren werken toch hard om de beste resultaten voor onze inwoners én dus onze gemeente te behalen? Waarom belt dit raadslid niet eerst even met het gemeentekantoor in plaats van gesignaleerde ‘fouten’ direct door te spelen richting de pers. Zonde. Als ambtenaren komen we dan weer eens slecht in de krant, terwijl de schuldvraag van deze ‘fout’ niet eens bij het ambtenarenapparaat lag. “Die ambtenaren die doen maar wat,” denkt de inwoner. Nou ja. It’s all in the game. Ik mopper daar dan wel over. Zit ik allemaal dingen te bedenken, als hoe we dit nu anders organiseren kunnen. De raad informeren over hoe wij als ambtenaren met de pers willen omgaan? Natuurlijk niet. Juist de raad vragen, hoe zíj met de pers willen omgaan? Nee; een gezamenlijk standpunt ‘omgaan met de pers’ maken? Wie weet. Heb mijn vraagstelling neergelegd bij mijn leidinggevende en deze bespreekt het in het Presidium. Ben benieuwd. Ohja, wat is Presidium? Het presidium bespreekt, voorafgaand aan de raadsvergadering, de onderwerpen van de raadsvergadering. Dit noemen ze ook wel ‘de raadsagenda vaststellen’. Het presidium bestaat uit alle fractievoorzitters en de burgemeester. Ook stuurt het presidium de raadsgriffier aan.

Wie o wie?
Aan het eind van de middag had ik tenslotte Hart van Nederland aan de lijn. Er waren calamiteiten waarbij onze brandweer betrokken was (gaslek in Bolsward en drenkeling in Gaasterlân-Sleat). In dergelijke gevallen moet de media, volgens de draaiboeken, terecht bij de commandant van de brandweer –die was natuurlijk ter plaatse van de calamiteit-. Of bij het hoofd van de brandweer –twee burgemeesters-. Eerst gebeld met onze brandweer. Heeft de calamiteit betrekking op onze gemeente? Wat is er precies aan de hand, kan ik pers doorverwijzen richting brandweer? Vervolgens mijn leidinggevende ook gevraagd, bij wie deze vraag terecht moest. Bij de brandweer? Bij de verantwoordelijk burgemeester? Vervolgens de media doorverwezen naar mijn buurcollega voorlichters van Bolsward en Gaasterlân-Sleat (spreek uit als Gaasterland-Slit niet als Sléat of Slet, zoals ik sommige mensen vaak hoor zeggen ;-) Nijefurd spreek je overigens uit als furt, Nije-furt. Niet als Nije-foerd.

Al met al, was het weer een leuke dag vandaag!