Blog Esmeralda Popkema

Zoals gezegd, zou ik vrijdagochtend eerst in overleg gaan. Maar, de twee vragen van de krant kostte me toch meer tijd dan ik vooraf had gedacht. Dus, naar een collega toe die ook in de vergadering zou zitten om te melden dat ik verhinderd was. Uiteindelijk bleek, dat maar liefst vier collega’s ook verhinderd waren om bij deze bijeenkomst te zijn. Een ieder stelde prioriteiten –nadeel van een kleine organisatie; we willen veel, maar kunnen niet alles tegelijk-. Kijk, ik had zelf aangegeven bij deze vergadering te willen zijn om wat duidelijkheid te krijgen inzake Friese Meren. Daar had ik drie personen voor nodig; medewerkerster Economische zaken (EZ), medewerker Openbaar Beheer en Ontwikkeling en die laatste vond dat zijn leidinggevende er ook bij moest zijn. De twee eerste personen waren dus verhinderd om bij de afspraak te zijn. Daarom was het voor mij ook minder belangrijk om erbij te zijn –kun je het nog volgen?- In ieder geval, het stomme is dat ik me dan bezwaard voel om de afspraak af te zeggen…terwijl het voor de voortgang van het betreffende project helemaal niet van belang was of ik er nu wel of niet bij was. Ach, what ever.

Waar beginnen?
Ik aan de slag met de krant. Daarna de wethouder het interview laten lezen, hij vond het gelukkig prima. Zoals al eerder gemeld, doe ik mee met een traject binnen Friese meren, omdat de medewerkster EZ momenteel halve dagen werkt. Vind het leerzaam, interessant, maar af en toe ook vrij ingewikkeld. Nou, ingewikkeld is eigenlijk het goede woord niet. Vind het soms vaag en traag. Ik wil wel van alles doen; stukken schrijven, mensen benaderen…..en weet ik veel wat…. Maar, waar te beginnen en hoe krijg ik er wat snelheid en actie in? Ik slaagde er vrijdag uiteindelijk toch nog in om ons vieren een moment om de tafel te krijgen. Uitkomst van het gesprek was helaas toch, dat ook EZ het een en ander moet uitzoeken. Dan denk ik….waarom kan ik dat nu niet? Ik sprak dat ook uit richting haar, dat ik me dan vrij onnozel voel. Tuurlijk, ik kreeg ook wel een ‘opdrachtje’ mee uit het gesprek. Ik noem dat altijd ‘de leuke dingen’ die ik dan mag doen. In dit geval info inwinnen over een boottochtje wat we willen gaan organiseren, om tijdens deze tocht draagvlak te creëren bij een aantal betrokkenen bij het project. De leuke dingen, zijn helaas ook vaak de ‘simpele dingen’ zeg maar. Zucht. Zo’n project is best heel gaaf, maar of het mijn zelfvertrouwen nu ten goede komt….
Ik weet aan de andere kant ook wel, dat je nu eenmaal niet alles ‘zelf’ kunt doen. Bij projecten als deze heb je gewoon de diverse disciplines nodig. Maar, ik zou zo graag weten hoe je dit nu aanpakt. Vraag EZ nog wel even of ze het me wil uitleggen. Of het misschien gezamenlijk wil doen. Ik kijk behoorlijk tegen haar op; vind haar erg intelligent en ben me ervan bewust dat ik nog veel van haar kan leren. Als ze bepaalde opmerkingen maakt, denk ik negen van de tien keer; jahaa, daar zit wat in. Overigens; nee, ze leest dit niet en het is dus ook zeker niet als slijmen bedoelt; is absoluut waarheid :-)

Op schema..of toch niet?
Half 12, was ik aardig op schema. Het Friesland Vaart-verslag doorgeschoven naar maandag en zou net een kopje koffie gaan halen, toen de wethouder mijn kamer binnenliep. Hij melde mij dat er persaandacht nodig was voor een aanbesteding van het havenplan in Hindeloopen.

Adhoc
Ik moest met de projectleider zo snel mogelijk de puntjes op de i zetten. Alleen daarna zei hij iets, dat ik niet zo leuk vond, namelijk; “De projectleider zei, dat jij nooit tijd voor hem had. Hij vroeg mij daarom bij jou te benadrukken dat het echt belangrijk was.” Nou ja zeg. Hoezo, nooit tijd voor hem? Hup, per direct er naar toe. Met een big smile; “Ha, collega, zit je de wethouder een beetje op mijn dak te sturen..toe nou maar weer even!”
Nu moet ik er wel bij zeggen, dat deze projectleider een collega is, die ontzettend hard werkt. Eigenlijk wist ik ook wel dat hij degene is die eigenlijk nooit tijd heeft, omdat hij zoveel werk doet, snappie. Hij legde ook uit, dat hij het zo niet bedoelt had. Toch ben ik niet blij met dit soort interne beeldvormingen, maar ja. Ik moest dus ’s middags voor hem een persberichtje maken.
Jammer van dit soort adhoc-opdrachten is dat lang van te voren bekend is, dat er die dag iets spannends gebeurt: in dit geval de aanbesteding van een groot project. Waarom krijg ik dan van tevoren niet even een signaaltje? Ik lijk wel een soort van ‘gekke Gerrit’ dan, beetje het idee van; u roept maar, Esmeralda draait wel. Uiteindelijk rond 14.00 uur overleg met de projectleider – soms schijnt men dan ook nog eens te denken dat ik zo’n berichtje op basis van twee zinnen wel schrijven kan. Kan ik dus niet, ik heb echt meer info nodig dan enkel wie de opdracht gegund is-.
Was wel een leuk overleg hoor. Nuttig ook. Al pratende kwamen we op een andere communicatieve uiting waar ik ook zeker iets 'over wil zeggen' en van 'wil vinden’. Hij zou hier om denken. Mooi zo.
Het persbericht stond hierna zo op papier. Nog even laten checken, kleine aanpassing aanbrengen en hup verzenden maar.
Het is altijd de vraag hóe en óf het bericht in de regionale krant komt. Zaterdagochtend gelijk bladeren...Ja hoor; het artikeltje stond er iets aangepast, maar voor de rest keurig in. Dat geeft voldoening. Onder het ontbijt natuurlijk voorlezen; “Kijk, daarom was ik vrijdag later thuis.”