Via leren on-the-job nu werkzaam bij bestuurssecretariaat

Gemeente Zwartewaterland

Astrid van Dijk is 47 jaar en werkt sinds 1999 bij de gemeente Zwartewaterland. Astrid kreeg op jonge leeftijd 4 kinderen. Op haar 34e, toen alle kinderen naar school gingen, startte Astrid als receptioniste bij de gemeente. Na een tijd werd ze administratief medewerker bij de afdeling milieu. Haar toenmalige leidinggevende, Marcel Exterkate, 49 jaar en 25 jaar in dienst bij de gemeente, zag dat Astrid zich gemakkelijk nieuwe taken eigen maakte. Hij stimuleerde haar om opleidingen te volgen, waaronder een communicatieopleiding. Deze opleiding vormde een springplank voor een overstap naar het bestuurssecretariaat. Hier werkt Astrid sinds 2011 als secretaresse voor het college van B&W. Gestart met 16 uur in 1999, werkt Astrid inmiddels 32 uur per week.

Voor de gemeentelijke herindeling, werkte Astrid van Dijk bij gemeente Hasselt. Deze gemeente ging op in de gemeente Zwartewaterland.

Wat doet Astrid om zich in haar werk te ontwikkelen?

Astrid van Dijk oriënteert zich niet bewust op loopbaanmogelijkheden. Wel pakt ze graag nieuwe taken op. Zo voerde ze een tijd het ambtelijk secretariaat van een nieuwbouwproject, naast haar reguliere werk. Haar vorige leidinggevende Marcel Exterkate wees haar op deze rol. Astrid vond het afwisselend om te doen. Op intranet zag ze vorig jaar een vacature voor bestuurssecretaresse, voor 32 uur in de week. Ze schreef een brief en werd aangenomen. Astrid ging vier uur per week meer werken. Dat bevalt goed.

Astrid leert zowel on-the-job als door het volgen van opleidingen. Ze volgde bijvoorbeeld een driejarige opleiding bij de bestuursacademie en studeerde in de avonduren. Best pittig met vier jonge kinderen, maar het lukte. Haar leidinggevende zag dat ze meer uitdaging aankon en gaf Astrid extra taken. Omdat het werk op de afdeling terugliep, zochten ze samen naar ontwikkelingsmogelijkheden. Een opleiding communicatie leek Astrid wel wat. Voor het werk was het niet direct noodzakelijk. Met Marcel maakte ze daarom de afspraak dat ze 25% van de kosten zelf zou betalen. Mede door de communicatieopleiding werd Astrid de aangewezen persoon voor haar nieuwe baan. Het geleerde kan ze nu direct in de praktijk brengen. Astrid is bijvoorbeeld betrokken bij het schrijven van persberichten en het opstellen van mails voor het college van B&W.

Astrid van Dijk Praktijkverhaal

Uitgeleerd is ze niet. Ze gaat een opleiding managementassistentie volgen en wil graag een dag meelopen op de communicatieafdeling van een grotere gemeente. Ze hoopt dit laatste te realiseren via de “klussenbak” van Talentenregio. Vanwege Astrid’s lange dienstverband bij de gemeente en haar verschillende taken, heeft ze haar interne netwerk door de jaren heen uitgebreid. Hoewel Astrid zelf schreef op de vacature voor bestuurssecretaresse, werd haar naam ook al genoemd. Marcel wist zeker dat ze de baan goed zou kunnen, en dat er voor haar op die plek meer uitdaging te beleven was dan op zijn eigen afdeling. Hij had daarom geen enkele moeite om haar te laten gaan, en gaf een goede referentie af. Astrid is blij met haar loopbaanstap en niet op zoek naar een nieuwe baan.

Talentenregio is een regionaal samenwerkingsverband van gemeenten, gericht op ontwikkeling en mobiliteit.

Waartoe leiden Astrids’ activiteiten?

Astrid ziet haar hele loopbaan binnen de gemeente als een succes. Toen ze destijds als 17-jarige door zwangerschap stopte met werken, en haar vriendinnen aan het werk zag gaan, had ze niet gedacht dat ze zo ver zou komen als waar ze nu staat. Astrid heeft naar eigen zeggen “een omgekeerde route gelopen”. Veel van haar vriendinnen zijn door de jaren heen minder gaan werken, Astrid juist steeds meer. Haar inzetbaarheid en vakmanschap zijn gegroeid, evenals haar zelfvertrouwen. Marcel beaamt dit. Aan bevlogenheid – in de zin van dat ze lekker werkt en wil blijven werken – heeft Astrid geen gebrek. Ze verzuimt vrijwel niet en is niet voornemens om bij de gemeente Zwartewaterland te vertrekken. De nieuwe functie biedt haar ruimte om zich verder te ontwikkelen. De geringe reistijd geeft haar de mogelijkheid om werk en privé te combineren. Want naast 32 uur werken, wil Astrid ook tijd doorbrengen met haar (klein)kinderen.

Wat ligt ten grondslag aan Astrids succes?

De snelheid waarmee Astrid zaken oppikt en haar natuurlijke neiging om op dingen af te stappen, vormen volgens Marcel Exterkate de belangrijkste aanleidingen voor haar loopbaanstappen. Astrid durft over de randen van haar werk heen te kijken. Hierdoor blijft ze zich ontwikkelen. In jaargesprekken daagde Marcel Astrid uit om meer met haar talenten te doen. Dit was een aantal jaren niet aan de orde. Uiteindelijk kwam ze met de communicatieopleiding op de proppen. Dit vormde een opstap naar haar nieuwe functie. Astrid heeft geen duidelijk loopbaandoel voor ogen. Ze heeft een positieve attitude ten opzichte van ontwikkeling. Kansen grijpt ze aan. Astrid wil in de toekomst graag meer doen met de inzichten van de communicatieopleiding. Ze heeft echter geen haast, want ze wil nog lang blijven werken. Misschien wil ze over 10 of 15 jaar wat minder uren werken, maar helemaal stoppen ziet ze niet voor zich.

Engelen en beren

Engelen: Astrid ziet haar gehele gemeenteloopbaan als een cadeautje. Ze had nooit gedacht dat ze zo ver zou komen en prijst zich gelukkig met de kansen die ze krijgt. Astrid vertelt dat ze zich moreel verplicht voelt om die kansen aan te pakken, er het beste van te maken en haar talenten optimaal in te zetten. Zo kan ze iets teruggeven aan haar werkgever. Soms zijn er beren op de weg, zoals ziekte en overlijden in de familie, die de combinatie van werken en privé lastig maken. Maar Astrid probeert er op zulke momenten toch steeds het beste van maken, en tot op heden lukt dat.

Reflectie van de onderzoeker

Astrids’ eigen woorden “eigenlijk volg ik de omgekeerde route”, beschrijven haar situatie goed. Ze is steeds beter op stoom gekomen in haar werk, sinds ze in 1999 herintrad. Het einde aan Astrids’ ontwikkeling lijkt nog niet in zicht. Ze zit vol plannen en grijpt kansen met beide handen aan. Het lijkt er wel op dat Astrid nog steeds de veiligheid van haar vertrouwde gemeenteomgeving nodig heeft, om te kunnen floreren. Een stap buiten gemeenteland zit er vooralsnog niet in. Dat is misschien ook niet nodig, maar ze zou het waarschijnlijk wel kunnen.

Serie fraaie voorbeelden Ontwikkeling en Mobiliteit

Dit praktijkverhaal is onderdeel van een serie fraaie voorbeelden op het gebied van Ontwikkeling en Mobiliteit. De serie is uitgevoerd door Factor Vijf in opdracht van het A+O fonds Gemeenten en gebundeld in de publicatie ‘Zo kan het ook!’. De fotografie is verzorgd door Kees Winkelman.

Aanbevolen voor u