Mijn leven veranderde in 2021 in een paar dagen tijd. Wat begon met keelpijn, hoesten en koorts, eindigde in een SEH-opname met ernstige covidklachten. De CT-scan liet weinig te raden over. Ik had corona.
Dit blog is van een van onze collega's die graag anoniem wil blijven. De beelden zijn gegenereerd met Chatgpt.
Hoe het begon
Mijn koorts liep hoog op. Ik hoestte onafgebroken, tot mijn ribben pijn deden. Mijn spieren voelden alsof ze in brand stonden. Maar het meest beangstigende was het gevoel geen lucht te krijgen. Ademen werd een bewuste inspanning. Mijn borst zat strak, elke ademhaling kostte kracht. Toen mijn zuurstofgehalte daalde tot een zorgwekkend niveau, moest ik naar het ziekenhuis.
Ik belandde op de SEH, omringd door piepende monitors en zorgverleners in beschermende kleding. Ik voelde me klein en kwetsbaar. Na het meten van mijn zuurstofgehalte in mijn bloed en het maken van de CT-scan, kwam de diagnose: corona. Met een doe-het-zelfpakket werd ik naar huis gestuurd. Door een longarts werd ik op afstand gemonitord. Drie keer per dag gaf ik de uitslagen van mijn zuurstofgehalte, bloeddruk en het aantal ademhalingen per minuut door. Rustig aan doen (ik kon ook niet anders) en herstellen.
Herstellen ging moeizaam
Mijn lichaam was leeg. De trap oplopen voelde als een berg beklimmen. Douchen kostte zoveel energie dat ik daarna moest liggen. Ik hoopte dat dit tijdelijk was, want ik kende inmiddels de verhalen. Maar de weken werden maanden en maanden werden jaren. De vermoeidheid bleef. Hierdoor voelt mijn hoofd soms mistig, piepen mijn oren en ben ik sneller uitgeput dan voor corona.
Postcovid
Nu leef ik op ongeveer tachtig procent van mijn kunnen. Dat betekent dat ik functioneer, werk en meedoe waar ik kan, maar niet zonder grenzen. Mijn energie is geen vanzelfsprekendheid meer; het is iets wat ik zorgvuldig moet verdelen.
Ik werk weer, maar geen hele kantoordagen. Mijn werkgever geeft mij hierin de ruimte, daar ben ik dankbaar voor. Mijn dagen zijn strak ingedeeld. Ik moet bewust omgaan met mijn energie. Geen overbodige inspanningen, geen lange dagen zonder pauze. Elke middag neem ik twintig minuten rust. Altijd. Ik zet een timer en ga liggen. Soms slaap ik, soms niet, maar mijn lichaam krijgt pauze.
Die twintig minuten maken het verschil tussen een avond waarop ik nog iets kan doen en een avond waarop ik volledig uitgeput ben. Zonder rust betaal ik de prijs, soms dagenlang. Mijn lichaam laat geen ruimte meer voor roekeloosheid.
Mijn leven heeft een vast ritme gekregen: werken, rusten, op tijd stoppen, op tijd naar bed. Doordeweeks geen spontane afspraken. In het weekend plan ik bewust één dag iets leuks. Eén dag om af te spreken, naar buiten te gaan of iets te doen waar ik blij van word. De andere dag is voor herstel.
Dat vraagt discipline. Maar vooral mentale kracht.
Soms rouw ik om wie ik was vóór 2021. De versie van mezelf die moeiteloos doorging, die niet hoefde te plannen om simpelweg te leven.
Wat werken met ziekte vraagt
Aan de buitenkant zie je weinig. Ik kan lachen, praten en werken. Maar van binnen maak ik voortdurend afwegingen. Kan dit vandaag? Wat betekent dit voor morgen? Ik moet mijn grenzen bewaken, ook als anderen die niet zien.
Juist daarom raakt dit ook aan een groter verhaal van werken en gezondheid. Op de pagina De werkende vrouw van A&O fonds Gemeenten is er aandacht voor hoe lichamelijke veranderingen, ziekte en verschillende levensfasen invloed kunnen hebben op je energie, belastbaarheid en werk. Dat herken ik. Soms helpt het al als daar woorden voor zijn en als het gesprek erover open gevoerd kan worden.
Soms rouw ik om wie ik was vóór 2021. De versie van mezelf die moeiteloos doorging, die niet hoefde te plannen om simpelweg te leven. Nu moet ik luisteren naar mijn lichaam, of ik wil of niet. Maar in die gedwongen vertraging heb ik ook iets geleerd.
De kracht van vertraging
Tachtig procent is niet wat het was. Maar het is ook geen stilstand. Binnen die tachtig procent heb ik een nieuw evenwicht gevonden. Ik werk. Ik zorg voor mezelf. Ik geniet bewust van kleine momenten. Mijn leven is kleiner geworden, maar ook intenser. Elke goede dag voelt als winst.
Het vraagt discipline om dit ritme vol te houden. Het vraagt mentale kracht om grenzen te accepteren in een wereld die altijd doorgaat. Maar die kracht zit in de stilte, in de herhaling van kleine keuzes: rust nemen, op tijd stoppen, mezelf serieus nemen.
Ik heb geleerd dat kracht niet zit in doorgaan tot je omvalt, maar in op tijd stoppen. Dat rust geen zwakte is, maar een voorwaarde om te kunnen blijven functioneren. Dat ernstige covid, benauwdheid en te weinig zuurstof sporen nalaten; fysiek en mentaal.
Misschien is dat ook wat ik anderen gun: dat klachten die niet altijd zichtbaar zijn, wel serieus genomen worden. Dat er ruimte is voor begrip, voor maatwerk en voor een goed gesprek over wat je nodig hebt om te kunnen blijven werken.
