Als je deze blog leest, zit ik niet op een tropische locatie (helaas) maar ik ben wel onderweg. Niet met een koffer vol zonnebrand, maar met een rugzak vol herinneringen, lessen en een beetje gezonde spanning. Na 8 jaar bij A&O fonds Gemeenten heb ik besloten om weg te gaan.
Laat ik meteen eerlijk zijn: dit is geen “ik ben er klaar mee” verhaal. Integendeel. Ik heb het onwijs naar mijn zin gehad. Ik heb aan de leukste projecten mogen bouwen, kreeg zoveel vrijheid, vertrouwen en autonomie, en heb enorm veel geleerd van collega’s, externe partners en via trainingen en opleidingen.
Toch komt er een moment waarop je merkt: de wind staat nog steeds gunstig… maar je eigen zeil staat wat minder bol.
A&O = vrijheid en verbinding (en dat was goud)
Wat ik misschien wel het meest ga missen, is de combinatie die we bij het A&O fonds zo goed snappen. Namelijk ruimte geven en verbonden blijven. De energie van collega’s, de onverwachte ideeën uit spontane gesprekken, de “hé, daar moeten we wat mee!” dat soort dingen kun je niet plannen. Dat is precies de magie van samenwerking.
Ik heb hier lang over nagedacht en veel gesprekken gevoerd, juist omdat ik het nog steeds naar mijn zin heb. Maar de laatste tijd mis ik één specifieke hulpbron: mijn eigen ontwikkeling. Ik merk dat ik veel weet, veel kan overbrengen, anderen kan helpen groeien… maar dat mijn eigen leercurve wat stil begint te staan en dan kwam de vraag die bleef terugkomen:
Hoe kun je werken aan een vitale en wendbare organisatie, als je voelt dat je zelf net iets minder wendbaar wordt?
Geen drama, maar een signaal. Tijd om weer ergens binnen te lopen waar ik vaker denk: “Oeh… dit een nieuwe uitdaging, waarom gebeuren dingen hier op deze manier?”.
Wat ik meeneem: autonomie werkt
Een van de grootste cadeaus vond ik autonomie. Niet als “vrijheid-blijheid”, maar als serieuze energiebron: zelf kunnen sturen op focus, ritme en verantwoordelijkheid en daardoor juist beter kunnen bijdragen. En ja, autonomie werkt ook twee kanten op: als jij ruimte krijgt, kun je ook makkelijker meebewegen als het nodig is. Misschien is dat precies waarom dit besluit uiteindelijk wel klopt: ik heb geleerd om te luisteren naar wat me energie geeft en naar wat er ontbreekt.
En nu: door naar iets nieuws (het is gelukt)
Ik ga een nieuwe stap zetten en dat is gelukt. Ik heb iets gevonden waar mijn ontwikkelhonger weer aan kan. Waar ik weer kan bouwen, leren, innoveren, bijleren, en opnieuw beter worden en nee, dat betekent niet dat ik “klaar ben” met het A&O fonds.
Ik denk oprecht dat ik één van de beste A&O-ambassadeurs blijf. Als ik ooit weer ergens hoor: “vrijheid en vertrouwen, dat kan toch niet in organisaties?” dan ga ik heel irritant glimlachen en zeggen:
“Nou… ik ken een plek waar dat wél kan.”
Dankjewel aan alle collega’s en samenwerkingspartners: voor het vertrouwen, de scherpte, de lol, de kwaliteit, de ruimte, de gesprekken en alles wat ik heb mogen leren.
Als je me zoekt: ik ben niet weg uit de wereld. Alleen uit het A&O organogram.
