In mijn hoofd is het eigenlijk nooit helemaal stil. Er is altijd wel iets om over na te denken. Iets voor mijn werk, een klusje thuis of een bericht dat ik nog moet sturen.
Attie Kingma blogt over haar manier van rust vinden. Ze is programmamaker bij A&O fonds Gemeenten en werkt in team Gezond en Veilig Werken.
En als de ene gedachte weg is, dient de volgende zich meestal vanzelf alweer aan. Mijn ‘to do’-lijst is altijd lang en er komt vaak meer bij dan eraf gaat. Meestal vind ik dat helemaal niet erg. Ik krijg energie van nieuwe ideeën bedenken en van dingen in beweging krijgen.
Maar er zit natuurlijk ook een keerzijde aan. Want hoeveel energie je ook hebt, soms blijft je hoofd gewoon doorgaan, ook als het eigenlijk tijd is om rust te nemen. Juist daarom is het belangrijk om af en toe bewust op te laden.
Volkstuin
Ik laad op van mijn volkstuin. Zodra ik het tuinhek achter me dichtdoe, gebeurt er iets: De rest van de wereld verdwijnt een beetje naar de achtergrond. Mijn hoofd dat daarvoor nog van alles tegelijk aan het verwerken was, wordt langzaam wat stiller.
Bij aankomst loop ik altijd eerst een rondje door de tuin en neem ik een kijkje bij de koeien en schapen. Even kijken hoe alles erbij staat. Wat is er gegroeid? Wat heeft dringend water nodig? Welke plant heeft het opgegeven? En waar komt dát onkruid nu ineens weer vandaan? Meestal zie ik binnen een paar minuten alweer tien klusjes die ik zou kunnen doen. En het grappige is: dat geeft me daar dus helemaal geen stress.
Niets hoeft af
Op een volkstuin ben je nooit klaar. Er is altijd iets te snoeien, maaien, planten, verplaatsen, repareren, opruimen of natuurlijk héél véél onkruid te wieden. Soms kom ik aan met een hoofd vol plannen, om een paar uur later met iets totaal anders bezig te zijn. En juist dat is goed.
Er is altijd iets te doen, maar bijna niets móét. Dat is een behoorlijk contrast met mijn dagelijkse leven. Zo ook in mijn werk, waarbij ik graag met veel dingen tegelijk bezig ben. Ik krijg energie van nieuwe ideeën, programma’s maken, organiseren en samenwerken met anderen. Als ik ergens enthousiast over ben, ga ik het liefst meteen aan de slag. En tijdens het ene idee komt het volgende vaak alweer voorbij.
Stoppen met denken omdat de werkdag voorbij is? Was het maar zo simpel.
Soms betrap ik mezelf erop dat ik ’s avonds nog met mijn werk bezig ben. Niet eens letterlijk achter mijn laptop, maar gewoon in mijn hoofd. Nog even nadenken over hoe iets beter kan. Of over iets wat ik morgen niet moet vergeten. Op de tuin heb ik daar veel minder last van. Daar wordt mijn wereld kleiner.
Gewoon een beetje rommelen
De Week Zonder Werkstress zette mij aan het denken over mijn eigen manier van omgaan met drukte. Want eerlijk gezegd denk ik bij werkstress al snel aan het voorkómen van stress. Minder drukte, grenzen bewaken, niet te veel afspraken in je agenda zetten. Allemaal belangrijk.
Maar misschien gaat het ook over iets anders: weten waar je van herstelt. Helemaal voorkomen dat mijn agenda vol is en er taken op mijn to- do lijst blijven komen, lukt mij in ieder geval niet. En dat hoeft ook niet. Ik houd van dynamiek en van bezig zijn. Maar ik begin steeds beter te begrijpen dat daar iets tegenover moet staan. Voor mij is dat de tuin.
Door lekker in het groen bezig te zijn, ontspan ik. Een plant verplaatsen, een struik snoeien of een beetje rommelen in het tuinhuis. Van mijn hoofd naar mijn handen. Soms doet de tuin iets wat mij thuis maar moeilijk lukt: mij helemaal niets laten doen. Gewoon zitten en om me heen kijken. Thuis zie ik vanaf de bank alweer drie klusjes liggen of pak ik toch weer mijn telefoon. Op de tuin lukt ‘niksen’ ineens wel. En dan merk ik hoe fijn het is om even te kunnen opladen.
“Door lekker in het groen bezig te zijn, ontspan ik. Een plant verplaatsen, een struik snoeien of een beetje rommelen in het tuinhuis. Van mijn hoofd naar mijn handen.”
Waar laad jij op?
Mijn volkstuin heeft me misschien vooral geleerd dat opladen niet per se betekent dat je helemaal niets moet doen. Voor mij werkt het juist goed om wél iets te doen wat buiten mijn dagelijkse ritme valt en waarbij mijn handen bezig zijn en mijn hoofd even niet de hoofdrol speelt.
Iedereen heeft waarschijnlijk zo zijn eigen manier. Misschien ga jij hardlopen, wandelen met de hond, koken, klussen, luister je naar muziek of word je juist gelukkig van een boek lezen. Wat het ook is maakt eigenlijk niet zoveel uit. Als je maar weet waar jij van kunt opladen.
Ik weet inmiddels waar ik (van) oplaad: Achter een tuinhek, op een stukje grond waar altijd wel iets groeit, waar nooit iets af is en waar ik gelukkig word van met mijn handen woelen door de aarde of gewoon even helemaal niets doen.
Misschien kunnen we elkaar inspireren: waar laad jij van op in je vrije tijd?
